ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ

Τετραγωνισμένα φύλλα, φύλλα πουλημένης έκφρασης.

Το τραγωνισμένα φύλλα είναι ένα ρέκβιεμ για τη χαμένη εφηβεία των ονείρων και της επανάστασης που δεν ήρθε ποτέ. Από τη μια ένας αβάσταχτος ορθολογισμός, τετράγωνος, λογιστικός, τεχνοκρατικός ίδιος και απαράλαχτος σαν τις πλάκες μπροστά από τη βουλή και μέσα ξεράσματα ποτάσας να κάθονται στα έδρανα ζητώντας κατοικία στη καρδιά μας για να μας ταΐζουν ζάχαρες λύτρωσης.

Από την άλλη μια γενιά που ξεχύθηκε στους δρόμους στα μέσα της δεκατετίας του '80 που ήξερε να κρατά υψωμένες τις μαυροκόκκινες σημαίες των ονείρων μας. Εμείς, τα παιδιά με τα μαύρα ρούχα και τα μωβ φουλάρια της μοναξιάς που κατεβήκαμε στους δρόμους αυθόρμητα ενάντια στο φασισμό του κράτους. Συγκρουστήκαμε με τις επιχειρήσεις αρετής, με τα ΜΑΤ και ΜΕΑ. Ερωτεύομασταν τίς νύχτες γιατί μας έκλεψαν τον ήλιο οι σιδερόφραχτοι τρομονόμοι. Ζεσταινόμασταν απο τις φωτιές στα οδοφράγματα. Οχι δεν κλαίγαμε απο τα δακρυγόνα και τις αύρες που τσαλαπατούσαν, με συνεργό τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τις ελπίδες μας για την εξέγερση. Κλαίγαμε μέσα μας για όλους τους χαμένους φίλους μας (ακόμα και ανήλικους) που δολοφόνησαν οι μπάτσοι, τις εξευτελιστικές παράνομες συλλήψεις, τους εξευτελιστικούς βίαιους διασυρμούς γιατί θελήσαμε να διαφέρουμε, θελήσαμε έναν καλύτερο κόσμο με ποιότητα και ανθρωπιά, γιατί δεν θελήσαμε να γίνουμε συνένοχοι με τη σιωπηρή πλειοψηφιά των βολεμένων φοβισμένων ανθρωπάκων.

Οι δεκάδες αυτοκτονιές φαντάρων, τα κολαστήρια των ψυχιατρικών ιδρυμάτων(Λέρος), οι βιασμοί στις φυλακές, τα καταπατημένα ανθρώπινα δικαιώματα, τα σχολεία φυλακές, τα στέκια που φτιάχναμε και τα κλείνανε με βία οι προστάτες των εμπόρων, οι καταλήψεις των εγκατελειμένων σπιτιών για να στεγάσουμε τα ονειρά μας, τα ναρκωτικά που πουλάνε μπάτσοι και κράτος μας συσπείρωναν στις συναυλίες όπου η μουσική μας γίνονταν κραυγή, ουρλιαχτό καταγγελίας.Τα παιδιά με τα μακριά μαλλιά, τα σκουλαρίκια που ήθελαν να ζήσουν κι όχι να επιβιώσουν, ήθελαν να είναι διαφορετικοί και τους έλεγαν αλήτες γιατί ήθελαν να αλλάξουν τη πορεία στο αίμα τους. Κουβάλαγα σε πρόχειρες ηχογραφίσεις τα τραγούδια μου και τα μοίραζα μαζί με τα βιβλία μου σε φίλους.Το καλοκαίρι του 1990 δούλεψα στην οικοδομή και μάζεψα κάποια χρήματα με σκοπό να τυπώσω μερικά βινύλια έτσι μόνο για φίλους. Έψαχνα καιρό για μουσικούς να με βοηθήσουν κι ήταν πραγματικά δύσκολο να βρω συνεργάτες που να πιστεύουν αυτά που είχαν στη ψυχή τους τα τραγούδια μου. Τυχαία άκουσα μια πρόχειρη ηχογράφιση στο σπίτι του φίλου Νίκου από ένα μαθητικό συγκρότημα και του ζήτησα να μου γνωρίσει τα παιδιά. Έτσι βρέθηκα να κάνω πρόβες με τους Γιάννη, Μάνο, Οδυσέα, Νίκο και τον Μανώλη στα πλήκτρα. Ήξερα ότι ήταν δύσκολο να τους εξηγήσω τι τράβηξα, ποιός ήμουν, τι ήθελα, από που ερχόμουν αλλά ήξερα όμως ότι μας ένωνε η μουσική μας. Ένιωθα ότι ερχόμουνα από ένα άλλο κόσμο. Έβλεπα με ρομαντισμό το βιολογικό θάνατο και φοβόμουνα τρομερά το θάνατο της ψυχής. Μισούσα τη μοναξιά και ερωτευόμουν την αληθινή μοναξιά. Μετά απο τρείς πρόβες και δώδεκα ώρες στο στούντιο ηχογραφήσαμε τα πρώτα τρία ταγούδια μας. Ο Κώστας τότε με σύστησε στο Θοδωρή και το Γρηγόρη κι έτσι βρεθήκαμε απρόσμενα να κυκλοφορούμε απο μια μικρή εταιρεία. Πρότεινα στα παιδιά, στους μουσικούς, να βάλουμε ένα όνομα για το συγκρότημα. Είπα να το λέμε ΜΑΥΡΟΙ ΚΥΚΛΟΙ απο το ομώνυμο τραγούδι. Τα παιδιά τότε είχαν τό δικό τους συγκρότημα που το αγαπούσαν και θα ξαναγυρνούσαν πάλι εκεί. Το είχαν βάλει άλλωστε και σαν προϋπόθεση για να με βοηθήσουν στην ηχογράφηση. Εγώ έλπιζα κρυφά ότι θα γίνουμε ομάδα κι ένα συγκρότημα όπως αυτά που είχα αγαπήσει στη δισκοθήκη μου. Τα παιδιά επέμεναν λέγοντας ότι αφού δεν θα συνεχίσουμε και έχω πληρώσει όλα τα έξοδα να μπει μόνο το ονομά μου όπως και στα βιβλία μου. Τελικά μπήκαν και τα δυο κι έτσι βαφτίστηκε το συγκρότημα. Άλλωστε φανταζόμουν ότι με την εκπλήρωση αυτού του μουσικού ονείρου θα μοίραζα αυτά τα δισκάκια σε φίλους μου και δεν θα υπήρχε περαιτέρω συνέχεια.

Θυμάμαι με συγκίνηση την συγκλονιστική εμπειρία της χάραξης του δίσκου, το πρώτο δείγμα, την εκτύπωση του εξώφυλλου με τα σκίτσα του φίλου Αντώνη και τις φωτογραφίες απο πίσω των παιδιών. Δάκρυσα απο ευτυχία. Σκέφτηκα ότι ήμουν ακόμα ζωντανός, την είχα γλυτώσει ακόμα μια φορά. Κι αυτό το χρώσταγα σ΄αυτά τα παιδιά. Θυμάμαι όταν τους πήγα τα πρώτα αντίτυπα και δεν πίστευαν στα μάτια τους. Έμαθα μετά ότι πήγαν και μέθυσαν για να το γιορτάσουν. Τότε σκέφτηκα ακόμα ότι ίσως να μη τους ξαναδώ!

 
Loading...