TANGO ΒΑΤΡΑΧΩΝ

 Με μια βαλίτσα από παραμύθια της ζωής ξεκίνησα κι αυτό το ταξίδι στη χώρα της ονειροφαντασίας κι όλο πίσω γυρνώ με τον φόβο πως σαν φτάσω εκεί δεν θα `χω τίποτα άλλο να ελπίζω.

Καλοκαιράκι του `99 ήταν που βρέθηκα με τα παιδιά στην αμμουδιά της Ραφήνας με καλό κρασί , κιθάρες , ένα κλαρινέτο κι ένα γλυκό κορίτσι που μεθυσμένο από ζωή χόρευε ανατολίτικους ρυθμούς ξυπόλυτο στη δύση του κόκκινου ήλιου. Το λυκοφώς των ηλιαχτίδων φωτογράφισε γύρω από το γυμνό κορμί του την Αύρα την Θεά του Έρωτα. Ήταν η ευλογημένη στιγμή που μας διάλεξε για φίλους και συντρόφους.

Είπα κάποτε στον Κώστα αυτή τη στιγμή θα την κάνουμε τραγούδι. Εκείνος χαμογέλασε. Το κορίτσι χάθηκε τα Χριστούγεννα του `99. Οι άλλοι το έλεγαν Άρτεμις , μόνο εμείς την είπαμε Ανεμώνα. Την ιστορία της Αρζεντίνας την έγραψα όταν ήμουν 16 χρονών στα καράβια το 1978. Από τότε την απαντώ σε κάθε γειτονιά σε μια πατρίδα που τρώει τα παιδιά της. Το 1984 του Όργουελ με σημάδεψε για πάντα κι έτσι κυνηγώ φαντάσματα που αλυσοδένουν τα όνειρα των ανθρώπων σαν μαριονέτες. Με την ελπίδα να σπάσω τις δικές μου πρώτα και να δω τον Πινόκιο των ονείρων μου να ταξιδεύει σ` ένα καλύτερο κόσμο με ανθρωπιά και φαντασία. Ο Μαυρίκος μου είπε "ακούς φωνές!".

Πάνω σ` ένα πλοίο από την Κρήτη στον Πειραιά πίνοντας γλυκό κρασί ομολόγησα στον Αδριανό "Ακούω φωνές". Μου απάντησε "θα το κάνουμε τραγούδι , έχω ήδη τη μουσική".

Με μια "μικρή θλιμμένη αγάπη" μέσα μου από παιδί πήρα αυτά τα τραγούδια και τα κέρασα σε ένα καφενεδάκι των Αγίων Αναργύρων στον Μάνο. Εκείνος είπε "όλοι ψάχνουμε την αγάπη. Μοιάζει σαν να χορεύουμε ένα tango βατράχων". Κι έτσι βαφτίστηκε η καινούρια μας δισκογραφική δουλειά.

 
Loading...