Για το ΣΤΙΓΜΕΣ

23 Μαΐου στις 6:09 π.μ. ·

Ήταν δυο ώρες πριν ξημερώσει όταν πετάχτηκα από τον ύπνο μου λουσμένος στον ιδρώτα.
Βαριά χειμωνιάτικη νύχτα θυμάμαι με κεραυνούς και ακατάπαυστη καταιγίδα.
Έκανα όσο μπορούσα ησυχία μη ξυπνήσουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ο ύπνος είναι πολύτιμος χρόνος ειδικά για όσους δουλεύουνε σκληρά.
Σκεφτόμουν όλα τα χρόνια οικονομικά μας προβλήματα.
Εμείς καλά είμαστε μπροστά στις χαρτοκούτες που ¨κοιμούνται¨ άλλες οικογένειες.
Σε 2 ώρες κρατούσα στα χέρια μου επτά σελίδες με χειρόγραφες σημειώσεις.
Ξυπνάς μια μέρα και σου έχουν κλέψει μια ολάκερη ζωή.
Ο χαμένος χρόνος. Να μας κλέβουν τα χρόνια μας, τους μήνες μας, τις μέρες, τις ΣΤΙΓΜΕΣ και να τις κάνουν χρήμα.
Να κερδίζουν αυτοί περισσότερο χρόνο με καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Τις καλύτερες σπουδές.
Τις αιώνιες διακοπές σε εξωτικά μέρη που δουλεύουν σκλάβοι ανήλικοι για τις παιδεραστικές λιγούρες των χοντροκεφαλαιούχων.
Να κόβουνε τις σάρκες μας για να ταΐσουν την ακατάπαυστη πείνα τους για εκμετάλλευση του πόνου μας.
Να παίρνουν την μπουκιά από το στόμα των παιδιών μας για να την κάνουνε γκουρμέ χρόνο για τις ατελείωτες χλιδάτες δεξιώσεις τους.
Να πολεμάμε σπαταλώντας τον χρόνο μας για τις πατρίδες των οικονομικών συμφερόντων τους θυσιάζοντας τα παιδιά μας, τους πατεράδες μας, τα αδέρφια μας...για να έχουν τα γλοιώδη αφεντικά καλύτερη κι άνετη μακριά ζωή
Να τρέχουμε όλη μέρα πανικόβλητοι για το μεροκάματο σε μια δουλειά που ΠΟΤΕ δεν αγαπήσαμε, που την κάνουμε σαν δούλοι κι από ανάγκη επιβίωσης για 4 ώρες, για 8 ώρες για όσες ώρες θέλουνε κρατώντας στα χέρια τους το κλειδί της κλειδαριάς από τις αλυσίδες μας.
Όχι δεν γίνονται όλα για το χρήμα. Παντού υπάρχει άφθονο και για να το αποκτήσεις χρειάζεται να θυσιάσεις εσύ και τα παιδιά σου το χρόνο που έχεις πάνω στη γη. Αυτόν τον ελάχιστο που δικαιούσαι για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς.
Δεν ήρθες στη μητέρα ζωή για να είσαι το κυνηγετικό θήραμα της βασιλικής προνομιούχα τάξης.
Αλλά για να δώσεις χαρά και να πάρεις. Να ερωτευτείς!
Κι αυτό σου το κλέβουνε. Υπάρχει η απάντηση κι όλοι την ξέρουνε σαν το καλό και το κακό.
Υπάρχει ζωή με αλληλεγγύη κι αυτοργάνωση των ανθρώπων ενάντια στην λαίλαπα του κέρδους.
Αλλά που να βρεθεί χρόνος βρε αδερφέ;
Χωμένοι όλοι στο τάφο του μικρόκοσμού μας και τον φανφαρόνικο εγωισμό μας δεν βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας.
Είμαστε αθάνατοι άλλωστε. Ας πάνε να σώσουν τον κόσμο οι θνητοί δούλοι.

ΜΟΝΟ ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ "ΤΡΑΓΟΥΔΙ" ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ.
ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΒΡΕ ΑΔΕΡΦΕ....


 
Loading...