ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΑΣ

Στα τέλη της δεκαετίας του '80 είχαμε και την "ελεύθερη" ραδιοφωνία όπου με χαρά μας μαθαίναμε ότι τα τραγούδια μας ξεχώρισαν. Περάσαμε απο τη ραδιοπειρατεία που΄χε μεράκι στην απέναντι όχθη που είναι τα ράδιοσουπερ-μάρκετ. Παρ' όλα αυτά το ελληνόφωνο ροκ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο. Εννοώ ότι ο κόσμος δεν ακολουθούσε όπως τώρα τους νεόκοπους μοδάτους τραγουδιστές που θέλουν να λένε ότι παίζουν αυτή τη μουσική. Τότε κυριαρχούσε η "σοσιαλιστική" κοκαϊνομανής επανάσταση του σκυλάδικου κι όσοι δεν την ήθελαν ήταν εχθροί της πατρίδας, της θρησκείας και θα 'ρθουν να βιάσουν και να σκοτώσουν τα παιδιά μας αυτοί οι αλήτες, οι μακρυμάλληδες, οι πάνκηδες.

Υπήρξαν βέβαια πιονέροι καλλιτέχνες που άνοιξαν το δρόμο και τότε κανείς δε πίστευε ότι θα τους χάναμε τόσο νωρίς. Ετσι λοιπόν όταν κυκλφόρησε το 1992 την άνοιξη ο δίσκος μας "ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΑΣ" το αφιερώσαμε σ' αυτούς. Αλλά ακόμα και στους εργάτες, τους φοιτητές, μαθητές που πάλευαν και δεν γούσταραν να φάνε τη παραμύθα γιατί ήξεραν πολύ καλά ότι τα καλύτερα ναρκωτικά τα πούλαγαν οι μπάτσοι, το κράτος.

Είχε περάσει ένας χρόνος και τώρα είχαμε κοινές εμπειρίες απο συναυλίες ακόμα και σε χωριά για να παίξουμε μπροστά σε αγαπημένους φίλους.Ταξιδέψαμε και πολλές φορές δεν είχαμε ούτε τα εισητήρια να γυρίσουμε πίσω. Κοιμηθήκαμε σε παγκάκια, σε αμμουδιές, σε φιλικά σπίτια και μας βόηθησαν παιδιά απο το υστέρημά τους. Μας φιλοξένησαν πολλά φανζίν περιοδικά στίς σελίδες τους που κυκλοφορούσαν παιδιά με αφιλοκερδείς σκοπούς και μας στήριζαν κάτω από δύσκολες συνθήκες. Τώρα ξέραμε ότι δεν είμασταν μόνοι. Μπήκαμε έτσι αυθόρμητα πάλι να ηχογραφίσουμε ένα υλικό από νέα και παλιά τραγούδια που πιστεύαμε ότι έπρεπε να μοιραστούμε με όλο το κόσμο. Στη παρέα μας προστέθηκε η Τζούντι στο φλάουτο κι ο Αντώνης που μας χάρισε τη μουσική για ένα τραγούδι. Πάντα ερασιτέχνες με απέχθεια για το στιγνό επαγγελματισμό της μουσικής βιομηχανίας ηχογραφήσαμε κι αυτό το δίσκο με σχεδόν δικά μας έξοδα.

Το τραγούδι "ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ" γράφτηκε σαν απάντηση σ΄όσους δεν κατάλαβαν και μας παρότρυναν να κάνουμε καψουροτράγουδα για να πουλήσουμε. Το τραγούδι μου μωρό μου απο μένα για σένα αλλά πως μπορείς και ερωτεύεσαι όταν σου έχουν κλέψει τη ζωή; Το "ΥΠΟΚΡΙΝΟΜΕΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΤΗΣ" είναι ένας αυτοσαρκασμός και μια καταγγελία για τους γνωστούς ροκοπατέρες που τόσο εύκολα ξεπουλήθηκαν ληστεύοντας τους πόθους και τις ελπίδες των παιδιών. "ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ" για μια αδιάφορη κοινωνία που τρώει μπροστά στην τηλεόραση καταναλώντας αιμοσταγείς ειδήσεις και περιμένει από μηχανής θεούς να τη λυτρώσουν. Το "ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΙΔΙΑ" για όσους έχασαν την ελπίδα και ζούνε κάτω απο την Ακρόπολη στη σκιά του σκουπιδότοπου ονείρων. Το "ΡΕΚΒΙΕΜ" για τους ανήλικους φίλους που χάθηκαν νωρίς άρρωστοι και μόνοι και κρίθηκαν εκ του ασφαλούς απο ένα κόσμο γλοιώδη και βολεμένο. Το "ΠΟΛΕΜΟΣ" για όσους μας σπρώχνουν να μπούμε στις κρεατομηχανές για τα συμφέροντα του συστήματος, του κεφαλαίου, του φασισμού. Όσοι αρνήθηκαν να κλωνοποιηθούν απο τα καλούπια της εξουσίας θα έχουν πάντα ένα "ΚΟΡΜΙ ΒΕΛΟΥΔΙΝΟ" στο προσκεφάλι τους όταν η "ΑΣΠΡΗ ΣΚΟΝΗ" θα μπαίνει στα σωθικά τους σαν τη πιο θανάσιμη μοναξιά.

Αυτή δεν έλειψε μέσα μου από τότε που είμουν παιδί και τώρα που τέλειωσε κι αυτός ο δίσκος ήξερα ότι τα παιδιά, οι μουσικοί θα έφευγαν άλλοι για το στρατό, άλλοι για να σπουδάσουν κι άλλοι γιατί κουράστηκαν και ξέρεις είναι πολύ δύσκολο να ακολουθείς ένα ιδεολογικό δρόμο αν δεν έχεις πραγματική ανάγκη μέσα σου, δεν το πιστεύεις με το είναι σου. Γιατί αυτή η υπόγεια ανεξάρτητη μουσική σκηνή δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού που λες και να μη χαζοονειρεύεσαι τις νύχτες!

Αλίμονο σε όποιον δεν έχει ένα φωτεινό παιδικό όνειρο μέσα του να εκδικείται το σκοτάδι. Χίλια ευχαριστώ και καλή αντάμωση.

 
Loading...