Συνέντευξη στο ROCKRACE...2/6/2009


http://rockrace.blogspot.com/2009/06/blog-post.html

Wednesday, June 3, 2009

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΓΚΟΣ - Ο ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ


Rockrace: Τι αποτέλεσε την έμπνευση για το καινούριο σου άλμπουμ ?
Γ.Τσίγκος: Aυτή η πουτάνα η έμπνευση όπως την λες, εγώ την λέω μοναξιά, ανάγκη να εκφραστείς να δημοσιεύσεις τα όνειρά σου στα πεζοδρόμια του κόσμου δεν ξέρω που διάολο κατοικεί αλλά ξέρω με τι τρέφεται: με τις σάρκες μας, με τα όνειρά μας τα παιδικά.
Κοιτάς γύρω σου, στη δουλειά σου, στο σχολείο σου, στις καθημερινές σου σχέσεις και το νιώθεις πως δεν σε βολεύει να σιωπάς σαν οι φίλοι σου, οι συνάνθρωποί σου βιάζονται, φυλακίζονται, ξεφτιλίζονται, ταπεινώνονται, δολοφονούνται συνειδήσεις για ένα κομμάτι ψωμί με την ανοχή μια ολάκερης κοινωνίας βολεμένης στην δημοσιουπαλληλίστικη μπατσονοοτροπία της. Κι ο θεός έρωτας πουλημένος κι αυτός στις μαρκίζες και τα φωτεινά γράμματα των κοκαινονειρώξεων της σκυλάδικης υποκουλτούρας που φωλιάζει στα άρρωστα ανέραστα και ανοργασμικά μυαλά του κοπαδιού της υπερφίαλης σημαιοπλαστικούρας, της κόρνας και των ατέλειωτων προεκλογικών θα και ζήτω στους μικροτσούτσουνους μπουνταλάδες αρχηγούς… Έμπνευση είναι να δίνεις πνοή, ανάσα σε όσους την έχουν ανάγκη, να ζωντανεύεις το όνειρο, την ελπίδα…να λες πως δεν είσαι μικρός ανθρωπάκο, βγες έξω απαίτησε το δίκιο σου, είσαι τα πάντα και θες τα πάντα, δεν γεννήθηκες σκλάβος, η ζωή σε έφερε για την ευτυχία και συ την καταδικάζεις με τον φόβο σου στην μέγαιρα γρια πουτάνα επιβίωση. Δεν ξέρω αν το δικαιούμαι το άγιο νερό της ποίησης, της έμπνευσης που το χαρίζει η ζωή σε όσους δίψασαν πολύ για την αγάπη της, όμως μοιράζομαι αγωνίες κι όνειρα με τους φίλους μου, που κοντά 30 χρόνια με τιμούν. Δημιουργώ μόνο όταν νιώσω μέσα μου την ανάγκη, λοιπόν κι έτσι συνέβηκε και με τον νέο μας δίσκο, την ΒΟΜΒΑ. Κάναμε οκτώ χρόνια να δημοσιεύσουμε τραγούδια μας. Δεν είχα σκοπό να ξανακάνω δίσκο και συναυλίες. Αισθάνομαι και αισθανόμουν πάντα γεμάτος και ευτυχής για όσα μπόρεσα κι έκανα με τους αδερφούς και συνεργάτες μου όλα αυτά τα χρόνια και πιστέψτε με νιώθω πολύ τυχερός και ευγνώμων για την αγάπη που μου δόθηκε τόσο γενναιόδωρα. Όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ωρίμασε μέσα μου η ιδέα για μια προσπάθεια ακόμα και παρόλα τα χρόνια που πέρασαν, η εφηβική τρέλα της ροκ ψυχοσύνθεσής μου με ξανάριξε στην αρένα λέγοντάς μου πως τώρα που είναι όλα δύσκολα κι όλοι φαίνονται να τα παρατάνε κι όλα είναι ξεπουλημένα και βρισκόμαστε στο νεκροκρέβατο αυτού του σάπιου, νεκρόφιλου κόσμου, τώρα πρέπει να υψώσουμε το ανάστημα και να πούμε πως Υπάρχουμε κι αν είσαι μάγκας και το λέει η καρδούλα σου βγες να σε δούμε να παλεύεις... Το χρωστάμε λένε οι φίλοι στους νέους γιατί δεν μας γνώρισαν κι εγώ λεω το χρωστάμε στους εαυτούς μας πάνω από όλα γιατί για μας αυτή η μουσική υπήρξε η γυναίκα σύντροφος, η αδερφή, η μάνα, η ερωμένη…το κάθε παιδικό μας όνειρο. Ένα όνειρο που ακριβοπληρώνεται, η δισκογραφία και το να έχεις μια μπάντα δεν είναι και το πιο εύκολο μια και απαιτεί πολύ χρόνο και χρήμα. Σαν ιδέες τα πιο πολλά τραγούδια υπήρχαν και μάλιστα καταγραμμένα σε κασέτες και δισκάκια ψηφιακά. Όλα πήραν το σύνηθες δρόμο τους , βρέθηκα με τους συνεργάτες μου, κοιταχτήκαμε κι είπαμε πως θα τελειώσουμε αυτόν τον δίσκο πρώτα από όλα για μας, γιατί μας άρεσε το υλικό, μας κρατούσε ζωντανούς αυτά τα τέσσερα χρόνια απουσίας από τις συναυλίες κι είχαμε ακόμα μια ευκαιρία να βρισκόμαστε, να παίζουμε, να τα πίνουμε,, να τσακωνόμαστε, να μεθάμε, να μεγαλώνουμε, να βλέπουμε να μεγαλώνουν τα παιδιά μας, να παρατηρούμε τους νεκροζώντανους παπαροφλύαρους να λένε στις ιστοσελίδες για το ροκ που πέθανε, να του κάνουν αφιερώματα νεκρολογίας… Μια βραδιά πάω στο στούντιο με μια μαυροντυμένη αλκοολούχα νυχτερίδα γραπωμένη στη ράχη μου να΄ χει βυθίσει τα μαύρα νύχια της στο λαιμό μου με αναχείρας 4-5 δακτυλογραφημένες σελίδες. Λεω στον Αδριανό να ανοίξει να ηχογραφήσει τη φωνή μου, γιατί θα απαγγείλω κάποιες σκέψεις μου και θέλω να το κάνω πριν με κατασπαράξει η αδυσώπητη φτερωτή πριγκίπισσα της εσώτερης μοναξιάς μου. Γέλασαν οι ριαλιτοστάρ κατάμουτρα για την απέλπιδα απόδρασή μου από το ενυδρείο της θλίψης και με χλεύασαν συνάμενοι κουνάμενοι λέγοντάς μου πως δεν πρόκειται να με παίξουν ποτέ τα εθνικά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα των διαφημιστών κι ούτε βραβεία θα μου απονείμουν οι lifestyle κερατοβερνικομένες κυρά Τατιανίστικες εκπομπές...α και βαμπίρνυχτερίδες έχουν πάψει να υπάρχουν, τις έφαγαν οι δεινόσαυροι βρικόλακες των μέσων μαζικής εμπορευματοποίησης. Μόλις τέλειωσα την απαγγελία των πρωτολείων γραπτών αυθόρμητων σκέψεων μου ένιωσα την ψυχή μου να ανατριχιάζει, να ερωτεύεται δυνατά, να μπαίνει η ζωή σαν φρέσκος αέρας και η πελώρια νυχτερίδα... εξαφανίστηκε στην σπηλαιώδη ασημαντότητα του εγώ της. Είχα βρει το αδέρφι που λαχταρούσα να ταιριάξω την αβάσταχτη μοναξιά του «τετραγωνισμένα φύλλα» τόσα χρόνια, κρατούσα το νιόγεννο μωρό κι είπα το όνομά του ΤΗΛΕΘΝΟΠΟΡΝΟΣΤΑΡ. Τώρα πες το όπως θες, έμπνευση, ανάγκη…εγώ είπα πως αυτός είναι ο λόγος για να κάνουμε ένα ακόμα δίσκο. Τα υπόλοιπα σας παραπέμπω στο δελτίο τύπου που συνοδεύει το δίσκο…
Rockrace: Ποιο είναι το μήνυμα που 8έλεις να περάσεις μέσα από την μουσική σου ?
Γ.Τσίγκος: Αν δεν υπάρχει στον ακροατή η ανάγκη να βγει από τον μαυρόασπρο τάφο του, σκάβοντας με τα ίδια του τα χέρια δεν θα έχει ποτέ την χαρά να γευτεί τους πολύχρωμους καρπούς της κατάκτησής του, δεν θα είναι ποτέ ελεύθερος και θα περιμένει μια ζωή (χαράμι) να του εξηγήσουν το όνειρο του ποιητή, ενώ δίπλα το όνειρο και η πραγματική ζωή φεύγει για πάντα…αυτός ακόμα θα ψάχνει το βαθυστόχαστο μήνυμα. Κι αν ποτέ δεν το βρει (κι ας δίπλα του ανασαίνει σαν την αγάπη) θα φροντίσει μέσα στην μωρία του να υιοθετήσει τον παράδεισο των διαφημιστών και θα σπεύσει μωρόπιστα να …αγοράσει το δικό του μήνυμα σε κονσέρβα CD, DVD, BIBΛΙΟ κλπ. Αγοράζεται η ευτυχία, η φιλία, η ζωή, η αγάπη;
Ούτε το μήνυμα αν δεν έχεις την τέχνη φάρο σου, οδηγό σου. Το μήνυμα λοιπόν τόσα χρόνια για όποιον θέλει να ακούσει και να δει είναι σαφές και δεν απευθύνεται σε όσους αναζητούν την αναμασημένη τροφή ζώντας λατρευτικά στην κοπροτρομολαγνεία των γκουρού της άπληστης καταναλωτικοαπολίτιστης ραδιοδισκογραφικής βιομηχανίας των μυγοχάφτικων σουξέ, της λουλουδοπολεμικής ανταπόκρισης, της ξεφτιλοξεφτίλας face control, της πρώτο τραπέζι πίστα στην μπατσονταβατζιλίδικη προστασία και οίκο ανοχή κλπ..
Rockrace: Ποια είναι τα άμεσα σχέδια σου ?

Γ.Τσίγκος: Να ζήσω όσο περισσότερο βλέποντας το γιο μου να ευτυχεί, να καταφέρω όσο μπορώ να γνωρίσω περισσότερους φίλους στις συναυλίες μας, να ευτυχήσω να δω μια ακόμα καλύτερη, πιο δυνατή εξέγερση από τα παιδιά…να ακολουθήσουν και οι μεγάλοι…γιατί όπου υπάρχει ο καπνός, το όνειρο, η ελπίδα υπάρχει και η φωτιά και δεν αργήσει να γιγαντώσει μια μέρα από μια γενιά που δεν θα φοβηθεί να απαιτήσει ζωή και το όνειρό της θα πάρει σάρκα και οστά.
Η σύγκρουση αναπόφευκτη, η φωτιά μεσούρανη και τα τραγούδια που αγαπήσαμε οδηγός και ο μεγάλος μας δρόμος. Οι ταφόπλακες που παρήγγειλε το κράτος και το σύστημα της άρχουσας για τα παιδιά θα λαξευτούν από τις πύρινες ανάσες τους με τα πιο όμορφα ποιήματα και να ξέρεις πως τότε αδερφέ μου ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΡΩΤΑ ΤΙ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΙ ΤΙ ΝΟΗΜΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ, ΤΟ ΑΚΟΥΣ, ΟΛΟΙ ΘΑ ΞΕΡΟΥΝ… Να το θυμάσαι!
Rockrace: Τι σημαίνει για σένα το Ροκ ?

Γ.Τσίγκος: Είναι τρόπος ζωής. Δεν περιμένουμε να γίνει καμιά επανάσταση ή καμιά κοσμογονία για να το ζήσουμε, δεν μιζερεύουμε προσμένοντας το όνειρο της συντροφικότητας, της ισότητας, να μας χαριστεί η ελευθερία. Το εφαρμόζουμε στις καθημερινές μας σχέσεις, στις φιλίες μας, με τον, την σύντροφό μας. Έτσι είναι και η μουσική μας, η καρδιά, η μεγάλη καρδιά για να μπορεί να χωρά τις αγωνίες, τους πόθους μας και τις χαρές, τι λύπες μας κάθε στιγμή που οι φίλοι έχουν την ανάγκη να ακουμπήσουν πάνω μας, όταν οι συνάνθρωποι χρειαστούν την ανάγκη μας η μουσική μας αλληλέγγυα θα σταθεί να βοηθήσει στον πόνο αλλά και στην χαρά, να υψώσει τη σημαία λευτεριάς να ‘ρθουν να φωλιάσουν ισότιμα όσοι τιμούν την έννοια της ζωής και της διαφορετικότητας. Γιατί τι νόημα έχει να βαράς το νταούλι και να χορεύεις μόνος σου; Πως μπορείς να διασκεδάζεις σαν σου φυλάκισαν τη καρδιά; Τραγουδάμε τον πόνο μας, υμνούμε τον έρωτα, χορεύουμε την θλίψη μας και προσδοκάμε ζωή χαροπαλεύοντας στα πέτρινα αλώνια σαν να ήτανε η τελευταία μας μέρα, το τελευταίο μας φιλί, το τελευταίο μας τραγούδι, ρουφώντας τους χυμούς κι αντλώντας δύναμη από την εκρηκτική, πάντα διαχρονικά εφηβική πηγή των συναισθημάτων μας, γυρνώντας αλλεπάλληλα πίσω να αντλήσουμε δύναμη από τα παιδικά μας όνειρα, μη παραδινόμενοι σε κανένα κερατά, σε κανένα κατεστημένο, καταδικάζοντας κάθε τι και όποιον βάζει τρικλοποδιά σε νέους κυρίως ανθρώπους και ιδέες, τα ιδανικά τους. Όσο την πέτρα μπορείς και μακριά πετάς που γράφει το όνομά σου με την δύναμη της αλύτρωτης καρδιάς (ψυχή μου) μουσική μου ποτέ δεν χορταριάζει το όραμά σου!
Rockrace: Ποια είναι η άποψή σου για το Ελληνικό Ροκ σήμερα ?
Γ.Τσίγκος: Αιμορραγεί τόσα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου από παιδί…να που στο σήμερα, δεν πιστεύω ότι το λεω, αλλά ψυχορραγεί καθώς όλο και ανακοινώνονται πως σταματάνε τις δημιουργικές δραστηριότητές τους διάφορα σχήματα που διαθέτουν ιστορία. Έχουμε και την ανύπαρκτη ροκ δισκογραφία, με μόνες πάντα φωτεινές εξαιρέσεις κάποιες ανεξάρτητες εταιριούλες που κατ΄ ουσία από πίσω είναι το χαρτζιλίκι των οργανοπαικτών. Παρόλα αυτά και σε πείσμα ακούω πάρα πολλές μπάντες να ξεφυτρώνουν και να ανεβάζουν σε γνωστό διαδικτυακό τόπο τα τραγούδια τους και ω ναι είναι πολύ καλές και μάλιστα δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα από συγκροτήματα του εξωτερικού…σε αυτό βοηθά και η σύγχρονη τεχνολογία και η πιο πλατιά ενημέρωση που έχουν τα παιδιά για τα μουσικά δρώμενα σε παγκόσμια κλίμακα. Χαίρομαι ιδιαίτερα για όσους δεν το βάζουν κάτω σε πείσμα των καιρών και φτιάχνουν τραγούδια πέρα από τα σημεία τα δυσοίωνα, φτύνουν κατάμουτρα τους καιροσκόπους κι αποδεικνύουν περίτρανα πως δεν χρειάζονται πάνω από όλα τα λεφτά αλλά η ψυχική διάθεση, το μεράκι, να αγαπάς με πάθος. Αναρωτιέμαι μόνο με θλίψη για το μέλλον ποιός θα έχεις το ανοιχτό μυαλό, το άδολο σθένος να βοηθήσει με αυταπάρνηση αυτό το ελληνικό ροκ (αγγλόφωνο και μη). Ποιος ειλικρινά από τους δημοσιογραφίσκους και τους παράγοντες που λυμαίνονται το χώρο με κροκοδείλια δάκρια θα σηκώσει ανάστημα απέναντι στους Γολιάθ μεγαλοεκδότες, τις μμεδικες ψυχώσεις των κοιβουλευτικών ακροατών, τηλεθεατών της δικομματικής τεχνοκρατικής αλαζονείας. Πέρα από το πατρονάρισμα των εταιριών τα παιδιά με βαθιές καλλιτεχνικές πρωτόγονες εναλλακτικές αισθήσεις αναζητούν την ανάτασή τους την πνευματική, την επικοινωνία, την καταγγελία για την ζωή που τους διάλεξαν, ανηθικολογούν στην επιβολή νόμων που ψηφίζουν οι γέροι της πλειοψηφούσας ηθικής του κώλου. Και είναι μια πραγματική όαση. Δυστυχώς οι νταβατζήδες του χώρου καιροφυλακτούν αιμοδιψείς για μουσικά όνειρα. Ραδιοδισκογραφικές παίρνουν τον μουσικό ιδρώτα, τα πνευματικά παιδιά της μπάντας και τα μοσχοπουλούν υποσχόμενοι παράδεισους τεχνικά υποβαστάζοντες με ένα και μοναδικό σκοπό, να αρπάξουν και το τελευταίο σεντς από το χαρτζιλίκι τους. Και αυτοί ανυποψίαστοι το δίνουν στο όνομα πρόσκαιρης, πρόστυχης κατά πολλά ανίερης διασημότητας, συνυπογράφοντες την κλοπή της υλικής και πνευματικής τους δημιουργίας, ευελπιστώντας ότι τα παραμύθια που τους διηγήθηκαν θα έβγουν αληθινά. Βιάζονται να χύσουν το αίμα τους επί σκηνής για να συγκινήσουν εκστασιασμένες αδερφές ψυχές που εμπορεύονται την παρθενία τους για χιλιοστή φορά. Ποιος είσαι εσύ που θα τους χαλάσεις το μπαγιάτικο όνειρο, αμέσως θα σε μισήσουν. Απλά να σας πω εδώ πως εγώ δεν είμαι άξιος και ικανός να κρίνω κανέναν και μάλιστα σιχαίνομαι τους κριτικούς της τέχνης που ουδεμία ωφέλεια έχουν δώσει στη μουσική, στη τέχνη, είναι ανίκανοι να εμβαθύνουν και συνεπώς τη βιάζουν παραφύση με τη μαγειρική κουτάλα ανακατεύοντας στο καζάνι της ερμαφρόδιτης κολάσεως τους τα κονδύλια των μεγαλοεταιρειών, τις υπερπαραγωγές των ξένων συγκροτημάτων με την ερασιτεχνική προσπάθεια, τα λιγοστά φτωχικά μέσα (αλλά περήφανα), των ηλιόλουστων από ιδέές υπόγειων προβάδικων της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής και εθελοτυφλούν συνειδητά καθοδηγούμενοι από την νεκρόφιλη εγχώρια σκυλοπνοήμονα βιοτεχνική ΚΥΝΟπραξία. (καλά το έγραψα). Τονίζω μόνο πως θέλει να είσαι ο εαυτός σου, να εργαστείς πολύ πάνω στο όνειρό σου και να μην φοβηθείς να το δημοσιεύσεις όσο και να κοστίζει, να το υπερασπίσεις έως το τέλος με πάθος… αλλιώς αν δεν το κάνεις θα έρθει η ώρα που σαν εφιάλτης θα σου καταφάει τα σωθικά. Για την ιστορία θα επαναλάβω πως όλα μου τα βιβλία τα τύπωσα με δικά μου έξοδα. Τους πρώτους δίσκους των «μαύρων κύκλων» χρηματοδότησα την κυκλοφορία τους σε μεγάλο βαθμό και τον τελευταίο μας δίσκο, την ΒΟΜΒΑ βάλαμε το χέρι στη τσέπη. Αυτά βέβαια ισχύουν αν θες να έχεις ανεξάρτητη φωνή και να μην κάνεις απλά τραγουδάκια για την κλαψομούνικη αγάπη της κοκαϊνομανούς ονείρωξης των σκυλάδικων. Η επιλογή είναι δική σου. Παρά την κρίση υπάρχει πάντα μια θέση στη νύχτα της τσιφτετελομπουζουκοτραγωδίας, αυτής της γλαφυρά ανοργασμικής εγκυμονούσας και πολλά επικίνδυνα ανέραστης. Η μουσική μας έζησε και ξεπέρασε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, εγώ θυμάμαι πριν την δεκαετία του 1990 που κοιμόμασταν σε παγκάκια και στην αμμουδιά, δεν είχαμε να πάρουμε τσιγάρα, φράγκο και γυρίζαμε τα στέκια παίζοντας και πληρώνοντας από τη τσέπη μας. Πίστη χρειάζεται και δεν έχετε ανάγκη κανέναν πουσταρά που θέλει να καταπιεί τα όνειρα και το χαρτζιλίκι σας.
Rockrace: Ποια είναι η άποψη σου για την μουσική βιομηχανία σήμερα ?

Γ.Τσίγκος: Υπάρχει τέτοιο πράγμα σήμερα; Υπάρχουν φωνές μόνο ανεξάρτητες που δίνουν το χαρτζιλίκι τους για να δούνε το έργο τους τυπωμένο (τι βίτσιο κι αυτό) και αυτές πάλι τα ανεβάζουν στο δίκτυο σε κακή ποιότητα βέβαια. Τώρα όποιος θέλει να βοηθήσει μια μπάντα να συνεχίσει να υπάρχει και να δημιουργεί αγοράζει συνειδητά τα έργα της, σε καλύτερη ποιότητα, αυτή του cd και επίσης δέχεται το κάλεσμα για συναυλίες του συγκροτήματος. Η μόνη πραγματική υποστήριξη είναι οι καλοί φίλοι που έχει ο δημιουργός. Υπάρχουν βέβαια και οι μπάντες που δεν εμπορεύονται τα όποια έργα τους, δεν έχουν τα μέλη της μπάντας καμιά ανάγκη οικονομική, αγοράζουν από μόνοι τους τα μουσικά όργανά τους ή τους τα αγοράζουν οι χορηγοί γονείς τους και ουδεμία αναζήτηση έχουν για την τεχνική και ηχητική τους παρέμβαση, αναμασούν, αναπαράγουν με στατιστική φρασεολογία ότι άκουσαν από άλλους, υιοθέτησαν την ζωή των άλλων, σνόμπαραν το παλιό ανακηρύσσοντας το δικό τους παρθενογένεση, επιτίθενται σε άλλες μπάντες που δεν συμφωνούν μαζί τους, κρίνουν εκ του ασφαλούς, λιθοβόλησαν κάθε άλλον αντίθετο σε αυτούς στο όνομα της ελευθερίας τους, της κομμένης και ραμμένης κατά τα γούστα τους κι όλα αυτά μέχρι να πάνε στο στρατό ή να μπούνε στο δημόσιο. Μετά πηγαίνουν μόνο σαν θεατές ή στα σκυλάδικα της παραλιακής ή πιάνουν πόστο στα ΜΜΕ ή στελεχώνουν τη μουσική βιομηχανία της κονσομασιόν σόου μπιζ. Θα τους δεις πρώτο τραπέζι σε ροκομάγαζα που οι πολυεθνικοί χορηγοί κοντράρονται με τους κρατικούς στο ποιος θα ξεζουμίσει εργαζόμενους υποσχόμενος την επανάσταση στην ανάσταση νεκρών της Δευτέρα μουσικής παρουσίας, οι νεοάγιοι του συστήματος που αν δεν υπήρχαν το σύστημα θα τους είχε εφεύρει ή το έχει κάνει κιόλας λες; Ήμαρτον κύριε...
Rockrace: Είναι η τεχνολογία μέρος της ζωής σου? Αν ναι, σε τι έχει αλλάξει την προσέγγισή σου ως προς την μουσική ?
Γ.Τσίγκος :Και βέβαια είναι εδώ και πολλά χρόνια. Με βοηθά κυρίως στη ενημέρωση αλλά και στην σύνθεση, στην συγγραφή κλπ. Όσο αφορά τη μουσική ουσιαστικά τίποτα, παρά επιφανειακά ή βάζει πινελιές ηχοχρωμάτων στα έργα του συγκροτήματος. Η δημιουργία είναι, από παιδί που νιώθω τον εαυτό μου, σχέση στοργής, αυθόρμητης έκρηξης συναισθημάτων, περασμένα μέσα από το ιρίδιο πρίσμα της εσώψυχής ονειροφαντασίας. Δεν χωρά εκεί ή τεχνολογία, εκεί μιλά η καρδιά και μόνο.
Rockrace: Ποια είναι η γνώμη σου για άλλα είδη μουσικής π.χ. electro ?
Γ.Τσίγκος: Ακούω ευχάριστα πολλά είδη μουσικής και λεω πως σε όλα τα είδη μουσικής υπάρχει καλή δημιουργία και κακή. Αρέσκομαι να ακούω αυτά που έχουν να μου πούνε κάτι στο ¨είναι¨ μου, να μου αφήσουν κάτι που να με προβληματίσει, να πάει το μυαλό λίγο πάρα πέρα, να γεμίσει το σακούλι με συναισθήματα, να μου δημιουργήσει ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις κι απαντήσεις χωρίς ερωτήσεις, να κάνει τέχνη οργώνοντας το κορμί και το μυαλό μου θυμίζοντας μου ότι η ζωή είναι μικρή για να την χαραμίζουμε χωρίς να αδράξουμε και την τελευταία ηλιαχτίδα φωτός της μέρας.
Έτσι και για την «ελεκτρο» θα σου έλεγα πως είναι καλό να ξέρεις να τρυγάς την θετική ενέργεια αν με εννοείς και να την ερευνάς πριν εύκολα την απορρίψεις, ειδικά τα σχήματα της ελεκτρο-τζαζ...
Rockrace: Πιστεύεις ότι υπάρχει "ρατσισμός" στην μουσική ?
Γ.Τσίγκος: Δυστυχώς υπάρχει και μάλιστα έντονος. Έχουμε χωριστεί σε είδη και ομάδες, συμμορίες και αλληλοσκοτωνόμαστε παίζοντας το παιχνίδι του συστήματος που θέλει την εφαρμογή του «διαίρει και βασίλευε». Καλά το ξέρουμε πως δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας και ότι ο εχθρός είναι κοινός που μας γαμάει τη ζωή, αλλά φυγοπονούμε, την κοπανάμε σαν δειλοί και χτυπάμε ο ένας τον άλλον κι όλους μας ο νταβατζής εξουσία. Έχω και σε παλαιότερες συνεντεύξεις μου αναφερθεί και σε αυτό δεν θα ήθελα πλατειάσω μια και το θέμα είναι οδυνηρό κι εύκολα γίνεται λεία στα χέρια των επιτήδειων.
Rockrace: Τι προσδοκίες μπορούν να έχουν από εσένα οι φίλοι σου στο μέλλον ?
Γ.Τσίγκος: Δεν διαθέτουμε αυλικούς και στρατό να οργανώνουν συναυλίες, να κολλάνε αφίσες να στήνουν κώλο στους μεγαλοχορηγούς. Έχουμε ΦΙΛΟΥΣ που με το υστέρημά τους έρχονται για να μας βοηθήσουν να υπάρχουμε και τους ευχαριστούμε γιατί όλα αυτά τα χρόνια είναι η πραγματική και η αληθινή υποστήριξή μας. Στην μεγάλη κρίση που υπάρχει στη μουσική μας, την υπό διωγμό, υπάρχουν παιδιά που παρήγγειλαν τον δίσκο μας, τα βιβλία και το έκαναν συνειδητά γνωρίζοντας πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε, για να μπορεί αυτή η φωνή να είναι ελεύθερη και ανεξάρτητη. Γιατί καλά το ξέρουν πως δεν θα τους χρησιμοποιήσουμε για να λαδώσουμε καμιά μηχανή ραδιοπαραγωγής και δεν θα εκπορνεύσουμε όσες ελπίδες, βαθιά αισθήματα αγάπης και πίστης στήριξαν πάνω μας. Και γι αυτό μπορώ και μιλώ σήμερα ελεύθερα και μια ζωή, χάρις σε αυτούς τους ανθρώπους που τόσα χρόνια μας χάρισαν τόσο γενναιόδωρα την πολύτιμη κι ανεκτίμητη φιλία τους… Πρέπει να είσαι πολύ σκατόψυχος για να μην τους εκτιμήσεις. Ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιά μου. Εύχομαι κι ελπίζω να τα πούμε, να τα πιούμε σε όσες ακόμα συναυλίες αξιωθούμε να βρεθούμε για να μπορέσω να ξαναδώ ακόμα μια φορά μέσα στα μάτια της όμορφης ψυχής σας, να σας δείξω την ευγνωμοσύνη μου για ακόμα μια φορά. Καλή αντάμωση αδέρφια!

Rockrace: Καλή αντάμωση Γιώργο!

 
Loading...