Συνέντευξη για το ηλεκτονικό περιοδικό www.roadhouse.gr


Τις ερωτήσεις κάνει ο Γιάννης Παντζιάρας

1. Έχεις ζήσει εδώ και πολλά χρόνια, από την οπτική του δημιουργού, του χώρο που αποκαλείται Ελληνική ροκ σκηνή. Αρχικά θα σε ρωτήσω αν κατά τη γνώμη σου υπάρχει όντως ροκ στην Ελλάδα.

Αυτή είναι μια πικρή ιστορία θα έλεγα. Τι είναι ροκ και τι δεν είναι ροκ. Υπάρχουν τα τηλεπορνίδια σκυλοαστέρες που αυτοαποκαλούνται καλλιτέχνες και τους γλείφουν οι εκάστοτε λακέδες δημοσιογραφίσκοι των δισκογραφικών εταιρειών. Εγκάθετοι ενός γνωστού κυκλώματος μαστροπείας στυγνής εκμετάλλευσης με θύματα και τελικούς αποδέκτες ένα σωρό παιδιά που στη πιο εύπλαστη ηλικία τους, πάνω στ πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς τους τα εκμεταλλεύονται οι τυχοδιώκτες εμπορίσκοι ονείρων για να κάνουν πιο χρυσή τη πουτανιά τους. Πρόσεξε δεν φταίνε μόνο αυτοί, φταίνε και τα θύματα, τα καταναλωτικά γουρουνάκια. Ένας δίσκος ποπ σκυλαστέρα μόνο με την αναγγελία της κυκλοφορίας του πουλάει και μετά βγαίνουν διάφοροι τυχάρπαστοι, ανεγκέφαλοι και καμαρώνουν για το χαμηλό επίπεδο ενός ολόκληρου λαού. Μιλάμε για κατάντια όταν έχεις να κάνεις με διακόσιες χιλιάδες δίσκους φτηνής κι εφήμερης κατανάλωσης κι από την άλλη δεν έχεις να αντιπαραθέσεις κανένα επίπεδο, έστω άντε όχι ανάλογο σε πωλήσεις αλλά να υπάρχει στοιχειωδώς. Π.χ. Έχουμε μπαλέτο στην Ελλάδα; Έχουμε λυρική σκηνή; Έχουμε τζαζ; Έχουμε κλασική μουσική; Έχουμε μόρφωση; Έχουμε υγεία; Έχουμε ελευθερία; Ε λοιπόν ούτε ροκ έχουμε. Κι αυτό είναι το λιγότερο. Είμαστε ότι ψηφίζουμε, ότι τρώμε κι ότι χέζουμε. Παράγουμε σαβούρα και κάνουμε τις γενιές που έρχονται σαβουρομαζώχτρες να τις πηδάνε οι εκάστοτε σαβουρογάμηδες, οι ευκατάστατοι νταβατζήδες μιας υποτιθέμενης τέχνης. Από την άλλη υπάρχει κι αυτή η υπόγεια σκηνή που με το αίμα της πληρώνει την αδιαφορία της μάζας, των πολλών. Πληρώνει από τη τσέπη της για τα όνειρά της και το ψώνιο της αδιαφορώντας για τα παραπάνω πρόβατα καταναλωτές που άντε ν' απεργήσουν και καμιά μέρα αν τους το υποδείξει το κόμμα κι εκεί πάνω να πάθουν καμιά κρίση επαναστατικότητας και να κατέβουν στο δρόμο για να ζητήσουν καλύτερες συνθήκες σφαγής.Οι ρομαντικοί, «ρόκερς» ας τους πούμε, αιθεροβάμονες στην Ελλαδίτσα εισπράττουν το τίμημα της μοναξιάς και της αδιαφορίας. Αν τολμήσουν δε και βάλουν και κανένα στίχο παραπάνω από τρεις λέξεις (η μία σίγουρα είναι η Αγάπη γιατί είναι σίγουρο χαρτί) τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι κανείς δεν πρόκειται να τους ανακαλύψει ποτέ. Στα αρχίδια τους θα σου απαντήσουν γιατί δεν παίζουν τη μουσική τους στα υπόγεια κυνηγημένοι από το κουτοπόνηρο κατεστημένο για να βγάλουν λεφτά. Δεν φοβούνται το μεροκάματο ακόμα και σε γιαπιά και εργοστάσια προκειμένου να παίζουν αυτό που γουστάρουν κι ονειρεύονται. Τα όνειρα και οι ελπίδες κάποιων παιδιών, αυτής της πραγματικής ζωής, ζωγραφίζουν με τα πολύχρωμα φτερά τους τους ουρανούς των ελπίδων και δεν φοβούνται να τους ταξιδέψουν γατί ξέρουν καλά πως η ζωή ανήκει στους τολμηρούς κι οι άλλοι δειλοί μετά το πεντάλεπτο διάλειμμα που τους παραχωρούν τα αφεντικά της εμπορευματικής «τέχνης» μέσα στη σκατοκόλαση που επέλεξαν να ζήσουν θα ξαναβάλουν τα κεφάλια μέσα. Οι πρωινές εκπομπές έρχονται στη τηλεόραση του Μεγάλου Αδερφού, είναι εδώ και χρόνια στο σβέρκο μας. Οι κανίβαλοι θα ξαναζητήσουν το αίμα των νεανικών σας ονείρων. Εσείς συγκροτήματα του ροκ με τη ροδαλή πιπίλα της επανάστασης στο όνομα της Αγάπης σας θα ξαναστήσετε τον κώλο πατώντας στις ελπίδες και τα όνειρα όλων αυτών των εύπλαστων συνειδήσεων; (Να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι; Η ερώτησή σου ποιά είναι; Ροκ; Τι είναι αυτό τρώγεται;)

2. Ποιες αλλαγές βλέπεις στο χώρο αυτό συγκρίνοντας το 1991 με το 2001;

Αλλαγές; Αγοράστηκαν πιο πολλά μουσικά όργανα. Φτιάχτηκαν πολλά μουσικά σχήματα. Πολλές πρόβες και στούντιο για να γράφουν τα παιδιά τα δημιουργήματά τους και οι δισκοπαραγωγοί να τα θάβουν στα συρτάρια τους. Τα περιοδικά λαϊκής κατανάλωσης ασχολήθηκαν παραπάνω κάτω από τις υποδείξεις των εταιρειών και πρόβαλλαν κατά κόρο τα ίδια και τα ίδια συγκροτήματα κατασκευάζοντας και ψευτοδιλήμματα και προβληματισμούς του κώλου. Π.χ. το ροκ της βόρειας Ελλάδας εναντίον τς νότιας Ελλάδας, το hip-hop και low bab και πάει λέγοντας. Τόση μαλακία και τόσο μελάνι για τόσο χαζά θέματα πληρωμένα εκ των προτέρων από τους διάφορους άσχετους μανατζερίσκους του κυκλώματος. Στόχος είναι βέβαια να ξεχάσουμε τα πραγματικά προβλήματα, να αποπροσανατολίσουμε το πιο υγιές κομμάτι της νεολαίας και να το βάλουμε κάτω από ταμπέλες να σφαχτεί για το χατίρι της γκλαμουριάς μας. Κάνουν ότι και ο πόλεμος όταν θέλει να θάψει στα συντρίμμια τα πραγματικά προβλήματα των φτωχών. Λίγο πριν εξεγερθούν και απαιτήσουν τη ζωή τους, τους βαφτίζει τρομοκράτες κι αυτούς και τα παιδιά τους και σαν φιλόστοργος πατέρας ο πλανητάρχης τους χαρίζει την αιώνια γαλήνη και επίλυση όλων των προβλημάτων τους. Τους δωρίζει δύο μέτρα κάτω από τη γή. Πουλήθηκαν κι αγοράστηκαν συνειδήσεις με αμοιβαίο όφελος υπέρ των εμπόρων. Ότι δηλαδή συμβαίνει ανά τους αιώνες. Φαύλος κύκλος. Υπήρξε λοιπόν μια κακώς εννοούμενη άνθιση κι εκεί επάνω πίστεψα ότι πολλά παιδιά τώρα καλλιεργούν το πνεύμα τους περισσότερο, διαβάζουν, ασχολούνται με τις τέχνες αποκτούν κριτικό πνεύμα και απαιτούν περισσότερη ζωή αρνούμενοι τη γλυκιά βόλεψη της καραμελένιας επιβίωσης. Νόμισα ότι μαζί με όλα αυτά τα μουσικά σχήματα που παίζουν ηλεκτρική μουσική και ψάχνουν για γκόμενες και λεφτά να αγοράσουν μηχανάκι, θα έβγαιναν στη πιάτσα και συγκροτήματα που θα είχαν ένα λόγο ουσίας και θα κατήγγειλαν τη στείρα ζωή μας, θα απαιτούσαν με τα τραγούδια τους την πραγματική αγάπη, την ανιδιοτελή κι όχι εκείνη τη μίζερη που θέλει σαν χωρίζεις από τον σύντροφο σου να τον εκδικείσαι ή να καταφεύγεις στα κλαψομούνικα άσματα. Από όλα είχαμε σε αυτή τη δεκαετία, παράπονο δεν έχω. Δεν μπορώ επίσης να πω ότι τέτοια παιδιά δεν προσπάθησαν σκληρά να δείξουν τις δουλειές τους και δεν ταξίδεψαν ανά την Ελλάδα για να επικοινωνήσουν με φίλους τους. Πως να ανταγωνιστείς όμως τα μέσα μαζικής κατανάλωσης όταν βομβαρδίζουν συνεχώς τα άμαχα μυαλά των παιδιών όπου και απευθύνεσαι; Κάνεις μία συναυλία και δεν το μαθαίνει κανείς. Κλάνει ο γυαλιστερός τσιφτετελοροκάς και το κάνουν πρώτη είδηση μετά ακριβώς από τα πεινασμένα παιδάκια που τα τρώνε οι μύγες μέσα στην αρρώστια και την εξαθλίωση. «Εμείς» άρρωστοι τηλεθεατές της ζωής (οφθαλμοπόρνοι), ευαίσθητοι δήθεν από την κούνια μας τρέχουμε να κλάψουμε με το δράμα και τα δάκρυα, όχι βέβαια των παιδιών, στο κάτω κάτω ξένα είναι και μαύρα, αλλά του γκόμενου ποπ είδωλου που ούτε να μιλήσει δεν ξέρει κι ούτε κατά που πέφτει γεωγραφικά το μέρος-τάφος αυτών των αθώων βλασταριών γνωρίζει. Ξέρει πολύ καλά όμως που είναι το μηχάνημα αναλήψεως των καταθέσεων του. Τι έγινε αυτή τη δεκαετία; Η παγκόσμια επανάσταση των ηλεκτρονικών υπολογιστών που όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν. Σου κάνουν σεξ, δεν έχουν κρεβατομουρμούρα, σου φτιάχνουν καφέ, σου κλείνουν ραντεβού και αναπνέουν και αισθάνονται για σένα γιατί εσύ όπως κατάντησες μια ανθρωπομηχανή ούτε να χέσεις δεν είσαι ικανός. Το κάνουν αυτοί για σένα. Εγώ βέβαια τώρα είμαι από τους τυχερούς. Πρόλαβα εν ζωή και είδα τους δίσκους μου να κυκλοφορούν και εισέπραξα την ανεκτίμητη συμπάθεια και επιτρέψτε μου να πιστεύω και την αγάπη των παιδιών. Με τίμησαν με την προτίμησή τους και την εκτίμησή τους και θα τους ευχαριστώ μια ζωή. Όμως υπάρχουν δημιουργοί με αξίες οι οποίοι πέθαναν από μοναξιά πάνω στη προσπάθειά να ανοίξουν τη καρδιά τους. Έχετε το νου σας. Μη λέτε σε μένα δεν πρόκειται να συμβεί γιατί εγώ είμαι ταλέντο και φίλος θα γεννώ με όλο το κόσμο. Καλά είναι να ονειρεύεσαι ξύπνιος και τραγουδιστός αλλά η ζωή, η πραγματική ζωή, δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού που λες όσα φράγκα και να έχει ο μπαμπάς σου για να μπορεί να σου αγοράσει τα πιο τέλεια μουσικά όργανα και μηχανήματα για την προκατασκευασμένη ψυχαγωγία σου. Έχεις λες φίλους. Πρόσεχε οι «φίλοι» που αναφέρεις αν τώρα μπορούν και βομβαρδίζουν τους γειτονιές μας αύριο δεν θα το έχουν σε τίποτα να κάψουν, να βιάσουν να σκοτώσουν εμάς και τα παιδιά μας. Οι κανίβαλοι «φίλοι μας» τους φίλους τους τους έχουν πάντα μέσα τους, όχι στη καρδιά αλλά στο στομάχι. Αλλαγή, ποιά αλλαγή; Ποιό κίνημα θα φέρει κάποια αλλαγή και ποιος έχει ανάγκη κάποια αλλαγή εδώ στη χώρα του βολέματος του ρουσφετιού, των κομματόσκυλων, της πουτανιάς και της αρπαχτής; «Που να τρέχουμε τώρα μωρέ αδερφέ μου για αλλαγές και τέτοια, πηγαίνετε εσείς κι αν είναι καλά ερχόμαστε» λένε οι περισσότεροι ανά τον κόσμο. Σιωπή η αλλαγή κοιμάται.

3. Παρακολουθείς την εξέλιξη της μουσικής στην Ελλάδα; Ακούς όλα αυτά τα καινούρια συγκροτήματα που εμφανίζονται συνεχώς; Ποια ξεχωρίζεις από το χώρο του ροκ;

Μου στέλνουν πολλά παιδιά τα τραγούδια τους και αλήθεια είναι ότι υπάρχει ψυχή και δύναμη μέσα τους. Είναι φοβερό πως αυτά τα παιδιά κάτω από τόσο αντίξοες συνθήκες (ειδικά όσοι διαμένουν εκτός Αθηνών) καταφέρνουν και δημιουργούν. Όσο για την εξέλιξη τώρα γίνονται περισσότερες πρόβες, τα παιδιά τρέχουν στα ωδεία, είναι τα πιο όμορφα μιας καλοταϊσμένης όσο και φοβερά μοναχικής γενιάς. Οι νότες παραμένουν επτάψυχες. Η μήτρα είναι στείρα και δεν γεννάει τίποτα ιδιαίτερο. Αυτό το ρημάδι το ιδιαίτερο ή το έχεις ή δεν το έχεις. Να το κατασκευάσεις πάντως στον υπολογιστή με πρόγραμμα και καλούπια δεν θα στο επιτρέψει η μάνα φύση. Σας θυμίζω πως τα τελευταία δέκα χρόνια βγήκαν εκατοντάδες σχήματα και κυκλοφόρησαν χιλιάδες δίσκοι από τους οποίους ελάχιστα μουσικά πράγματα θυμάστε να μου πείτε. Εννοώ βέβαια αξιόλογα που να άγγιξαν τη ψυχή σας. Συνοδοιπόροι οι περισσότεροι των εκτός Ελλάδος «συναδέλφων» δεν τολμούν το κάτι άλλο και προσπαθούν μόνο να επιβιώσουν μονοδρομώντας την εύκολη συνταγή της αντιγραφής. Όχι δεν λέω ότι είμαι εγώ από τη μεριά της παρθενογένεσης γιατί δεν την είδα πουθενά για να σας την ομολογήσω. Παραμένω λάτρης του ιδιαίτερου στίχου των τραγουδιών μου και σαν τέτοιος την Αλήθεια μου θα την πω. Τώρα είναι ο μεγάλος ποιητής επίκαιρος όσο ποτέ κι όποιος αυτοαποκαλείται και λέει και για άλλους πως είναι ποιητές είναι άξιος της μοίρας του, αυτής της σκατόψυχης. Μη με βάλετε στο κόπο να πω ονόματα, αυτοί που με εκτιμούν και γω το ίδιο, τα έχουν ακούσει κατ΄ ιδίαν κι έτσι πρέπει να μείνουν μιας κι εγώ δεν είμαι άξιος κριτής του καθενός ονείρου και πόσο μάλλον όταν όλοι ξέρουν πως σιχαίνομαι αυτόν τον ρόλο των δισκοκριτικών, αυτών πορνιδίων της Τέχνης.

4. Μουσική, ποίηση, κινηματογράφος... Ξεχωρίζεις κάποιες από αυτές τις μορφές τέχνης;

Θα σας λυπήσω. Απολαμβάνω όλες τις τέχνες. Ξεχωρίζω την μέγιστη. Την ποίηση. Γιατί λέει με λίγες λέξεις ότι ανά τους αιώνες φλυάρησαν τα αστέρια. Φαντασία χρειάζεται και σαν μάνα σε οδηγάει σε όλο το σύμπαν. Χωρίς να σου ζητάει μία δραχμή στο αρχέγονο τρενάκι του λούνα παρκ της σε βάζει και βλέπεις τις τέχνες και τα θαύματα όσων γίναν κι όσων θε να γίνουν. Φτάνει να έχεις γερά εφόδια για το ταξίδι σου. Μεγάλη καρδιά κι ανοιχτό μυαλό. Η ποίηση η κορύφωση του οργασμού μέσα στη ζωή, η πεμπτουσία της Αγάπης και του Έρωτα. Η μεγάλη μάνα με την τεράστια καρδιά που τα χωράει όλα.

5. θα μπορούσες να εξηγήσεις σε κάποιον πως φαντάζεσαι τον ορισμό της τέχνης;

Όχι. Δεν υπάρχει χειρότερο κακό που θα μπορούσα να του κάνω. Είναι σαν να σου λέει κάποιος ότι είσαι ακάθαρτος και συ να τον ρωτάς επίμονα πως θα καθαριστώ. Δηλαδή θες να σου υποδείξει σώνει και καλά μια μάρκα σαπουνιού; Έτσι είχες μάθει να λειτουργείς, μέσα από τις διαφημίσεις. Το θέμα είναι να αισθανθείς την ανάγκη να καθαρίσεις τη ψυχή σου πρώτα από όλα. Η ανάγκη για τέχνη θα σου δείξει τον ορθό διαλογικό πνεύμα για να τη δεχτείς στη ζωή σου κι αυτή θα σου χαρίσει όπως πάντα γενναιόδωρη την πραγματική ευτυχία, τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη. ’λλωστε όλοι αυτό δεν θέλουμε; Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Αυτό προσπαθώ εγώ μια ζωή και δεν είμαι μόνος, έχω την Τέχνη μου, έχω τους φίλους μου.

6. Είμαι σίγουρος πως διαβάζεις πολλά βιβλία (έχεις εκδώσει άλλωστε και τέσσερα βιβλία). Ποιους θα ανάφερνες σαν αγαπημένους σου συγγραφείς;

Είναι πάρα πολλοί. θα μπορούσα να αναφέρω μερικούς αρχίζοντας από τους αρχαίους μας όπως ο Αριστοφάνης, ο Ευρυπίδης, ο Αισχύλος, ο Ομηρος κλπ. και συνεχίζεται ο μακρύς κατάλογος που θα σας κουράσει. Γιατί αναφέρω τους αρχαίους μας, γιατί παιδιά κακά τα ψέματα, όλη η αλήθεια είναι αυτοί κι όλοι οι μεταγενέστεροι όταν έχεις διαβάσει τους πρώτους των πρώτων καταλαβαίνεις ότι είναι λίγοι και οι περισσότεροι αντιγράφουν χωρίς να ΄χουν προσθέσει ούτε μία πινελιά στον καμβά της συγγραφής. Όταν έχεις διαβάσει τους παππούδες οι σύγχρονοι σου φαντάζουν λίγοι. Είμαστε λίγοι μέσα μας και θαμπωνόμαστε από κάποιους αστερίσκους ροκ που πετάνε με περίτεχνο τρόπο τα αναμασημένα στιχάκια τους και εμείς τα παίρνουμε σαν δημιουργίες υψηλής έμπνευσης. Ψάχτε και θα δείτε πως πίσω από τους ανά τον κόσμο πασίγνωστα ινδάλματα είναι η κλασικοί, οι αρχαίοι με τη σοφία και την ειδυλλιακή έμπνευσή τους. Φυσικά υπάρχουν και αξιόλογοι σύγχρονοι. Μιλώντας για μουσική να αναφέρω ότι βρίσκω πολύ ενδιαφέρον στο hip-hop στίχο σε διάφορα σχήματα. Με λίγα λόγια το αγαπημένο μου είναι ότι διαβάζετε κα δεν μου τρώει τη διάθεση και τον χρόνο. Υπάρχει μεγαλύτερος κλέφτης από αυτόν που σου κλέβει το χρόνο; (Αυτόν τον καιρό δουλεύω πάνω σε ένα μυθιστόρημα φαντασίας που στηρίζεται πάνω στη παραμυθένια σφαίρα της πραγματικότητας. Αλλ αυτό είναι μια άλλη ιστορία κι όταν ολοκληρωθεί θα τα πούμε).

7. Ποια είναι η άποψή σου για την ηλεκτρονική μουσική; Θα μπορούσες να την εντάξεις έστω και σε μικρό βαθμό στο έργο σου;

Σας πιάνω φίλτατοι να είστε αδιάβαστοι και στην περίπτωσή μας κουφοί. Το συνειδητό θάψιμο της δημιουργίας πέντε δίσκων τα τελευταία δώδεκα χρόνια ιστορίας των Μαύρων Κύκλων δεν άφησε απ΄ έξω ούτε τον αγαπημένο μου δίσκο «ΤΑΝΓΚΟ ΒΑΤΑΧΩΝ». Αν το ακούσετε προσεκτικά θα βρεθείτε στο τραγούδι «Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΜΩΝΑΣ» όπου εκεί θα καταλάβετε ότι είναι γραμμένο με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή και παραπέμπει στην ουσία της ερώτησής σας. Είμαι της γενιάς των Craftwork, Tangerin Dream αλλά και θαυμαστής των Massive Attack, της προσπάθειας του Tricky και τόσων άλλων. Το ότι δεν την έχω επιλέξει σαν έκφρασή μου σε μεγάλο βαθμό δεν σημαίνει ότι μου είναι αδιάφορη σαν είδος μουσικής ή ακόμα χειρότερο ότι φοράω παρωπίδες σε μια εποχή που η τεχνολογία εξελίσσεται με ταχύτητα φωτός. Δεν σημαίνει ακόμα ότι δεν θα δημιουργήσω στο μέλλον τραγούδια ηλεκτρονικής, εναλλακτικής μουσικής αν αυτό βέβαια βοηθά τη σκέψη, να αναδειχθεί το συναίσθημα του έργου. Το μουσικό μέρος όσο αφορά το συγκρότημά μας, σε αντίθεση με το στίχο, είναι μια πιο συλλογική απόφαση και μετρά πολύ η γνώμη των αξιόλογων συνεργατών μου. Ο δίσκος ΤΑΝΓΚΟ ΒΑΤΡΑΧΩΝ είναι ηχογραφημένος έτσι απλά χωρίς στολίδια και ηλεκτρονική υποστήριξη γιατί θέλαμε μέσα στη μόδα μανία, της προσαρμογής δηλαδή όλων στα ηλεκτρονικά καλούπια, να βγάλουμε το αίσθημα που υπάρχει στη πρόβα μας, μέσα σε ένα στούντιο δύο επί δύο αυτοσχέδιο, με προσωπική δουλειά ενός καθόλου ερασιτεχνικού συνοικιακού συγκροτήματος. Κι αντί να εισπράξουμε υποστήριξη από τους γνωστούς κριτικούς εκ του ασφαλούς (εντάξει όχι όλων) εισπράξαμε ακόμα μια φορά το μέγεθος της βλακείας τους. Δεν είδαν και δεν άκουσαν τη μελωδία κάτω από τη μελωδία των στίχων και εν πάση περιπτώσει δεν τα άρπαξαν χοντρά αλλά και ψιλά από μας για να παίξουν το παιχνίδι των νταβατζήδων τους. Βρέθηκαν άνθρωποι χασάπηδες οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ μου είπαν κατάμουτρα πως αν δεν πληρώσω δεν θα με παίξουν στα ραδιόφωνά τους, δεν θα γράψουν στα περιοδικά τους. Κι ακόμα το λένε και θα το λένε γιατί μερικά πράγματα όπως η ψυχή μου δεν πουλιέται και δεν αγοράζεται. Το αστείο είναι βέβαια ότι όλοι αυτοί έχουν ένα καλό λόγο για μένα κι έχω την εκτίμησή τους αλλά δεν θα μου έδιναν ποτέ τη κόρη τους, γιατί λέει είμαι φτωχός. (Καλά τρόπος του λέγειν, δεν θα ζητήσω και την άδεια τους για να πάω με τη κόρη τους). Τελικά για να κάνεις τέχνη στην Ελλάδα πρέπει να είσαι πλούσιος γιατί μόνο αυτούς σέβονται οι μεγαλέμποροι. Για να ακριβολογούμε, τους φοβούνται και δώρα φέροντες... Μην ανησυχείτε όμως θα υπάρχει πάντα μια γωνιά για να υπάρχω όσο εκεί έξω υπάρχουν φωνές που θέλουν ελεύθερες να ζήσουν. Και ξέρετε γιατί; Γιατί αν δεν υπάρχει φίλοι μου για μένα δεν θα υπάρχει αύριο ούτε για σας.

8. Αν δεν κάνω λάθος, έχεις κάποια... πικρή πείρα όσο αφορά τις δισκογραφικές εταιρίες. Έτσι είναι; Μήπως τελικά οι δισκογραφικές εταιρίες δυσκολεύουν αντί να διευκολύνουν τη δημιουργία έργων από τους καλλιτέχνες;

Όσο ζει καθένας μαθαίνει κι αν δεν πάθεις δεν μαθαίνεις. Με διάφορες τέτοιες μαλακίες θα μπορούσα να δικαιολογηθώ αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν αποφασίζεις να δημοσιεύσεις τα όνειρά σου να είσαι έτοιμος να τα υπερασπίσεις και μέχρι θανάτου. Αυτοί έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι. Μην γελιέστε. Είναι πολυδάπανο να εκδόσεις δίσκους και βιβλία και γενικότερα να δημοσιεύεις τη δουλειά σου αν θες να επικοινωνήσεις και να βγεις από το καβούκι σου. Αν έχεις βέβαια και τα κότσια να αντιπαραθέσεις τη καρδιά σου και να πολεμήσεις για τα αισθήματα και τις όποιες σκέψεις σου. Τώρα υπάρχει και η λύση των όσων «επαναστατών» κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, «τα κάνω όλα για τη πάρτη μου και τα κρύβω στο συρτάρι μου». Δηλαδή ότι κάνεις μια ζωή, εσύ κι όλος ο κόσμος φοβούμενος να φωνάξεις για τα όνειρά σου. Μπορείς να μη μιλάς καθόλου για να μη γίνεσαι ενοχλητικός στους γύρω σου κι έτσι κανένας να μη ξέρει τι θέλεις, τι λες τι νιώθεις, τι ελπίζεις, τι ονειρεύεσαι κι ακόμα αν είσαι άνθρωπος. Σκάψε ένα τάφο μέσα στο τάφο που ζεις και κάθισε και απόλαυσε τη μίζερη επιβίωσή σου παρατηρώντας τους άλλους να αγωνίζονται να ζήσουν. Υπάρχει κι ο δρόμος να φτάσουμε τις πανανθρώπινες ιδέες μας ακόμα και σε κάθε χωριό και σε κάθε άνθρωπο και να του πούμε ότι εδώ είμαστε, δεν είσαι μόνος και μαζί γουστάρουμε να παλέψουμε για ζωή με ποιότητα. Χρειάζεται να εκμεταλλευτούμε το σύστημα από τα μέσα, όπως η πέτρα να το σαπίσουμε από μέσα. Τη ψυχή των τραγουδιών μας δεν θα την έχουν ποτέ. Μέσα στη κονσέρβα που πουλάνε υπάρχει το μήνυμα φτάνει κάποιος να έχει την ανάγκη να αφουγκραστεί τα πραγματικά προβλήματα αυτού του κόσμου. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα δικά μας να γίνουν κτήμα του καθενός. Ξέρει άραγε όμως ποτέ κανείς πως πραγματικά βοηθάει έναν δημιουργό; Όταν πρώτα από όλα σέβεται τον εαυτό του και γουστάρει για τη ψυχή του το γνήσιο και το αυθόρμητο. Σε αυτά δεν μπορείτε να ελπίζετε στις εταιρείες διότι δεν διαθέτουν κάτι που δεν έχουν κι όταν πάνε να τα αγοράσουν από τους πνευματικούς δημιουργούς νομίζουν ότι πουλιούνται. Απατώνται οικτρά.

9. Αν ξυπνούσες κάποια μέρα και έβλεπες ότι ο τάδε δημοσιογράφος ή τηλεοπτικός παραγωγός ανακάλυψε το Γιώργο Τσίγκο και τους Μαύρους Κύκλους και αποφάσισε ότι η κυκλοφορία του νέου τους δίσκου θα ήταν καλό θέμα για το δελτίο ειδήσεων ανάμεσα στο θέμα για την Βανδή και τον Σφακιανάκη, πως θα αισθανόσουν; Τελικά γιατί τα συμβατικά ΜΜΕ μας πασάρουν ανελέητα τα σκουπίδια και ¨χώνουν¨ τις πραγματικά αξιόλογες προσπάθειες;

Να σου πω. Γιατί απλά ξέρουν ότι αυτά τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια τους τα τρώμε με μεγάλη ευχαρίστηση και μάλιστα θα σκοτώναμε και τη μάνα μας αν μας το ζητούσαν και να την πηδήξουμε και την κόρη μας αν λάχει. Να το δεις δεν είναι και μακριά η ώρα γιατί αν δεν υπάρχει η είδηση την κατασκευάζουν και μας την πλασάρουν σαν πρέζα γιατί πάνω από όλα ξέρουν, το ξέρουν πολύ καλά ότι είμαστε εθισμένοι, είμαστε για πάντα δικοί τους, σιδεροδέσμιοι στη φυλακή του μυαλού μας. Είμαι το ξαναλέω από τους τυχερούς. Ευτυχώς δεν παίχτηκαν στα σούπερ μάρκετ τα τραγούδια μου. Κυκλοφοράνε ακόμα από στόμα σε στόμα, από καρδιά σε καρδιά, από ψυχή σε ψυχή και ναι ακόμα ενοχλούν τα χλιδάτα αυτιά των βολεμένων φιλήσυχων κουραδοακουστών. Τα ΜΜΕ κάνουν τη δουλειά τους. Έχουμε να κάνουμε με γλείφτες δημοσιογραφίσκους με κροκοδείλια δάκρυα που τρέχουν σαν τις ύαινες όπου τους υποδειχτεί πως τρέχει ανθρώπινο αίμα και πόνος. Έτσι αν το αφεντικό τους τους πει ότι ο Τσίγκος είναι στη μαύρη λίστα (ναι υπάρχει ακόμα, ρε ποιά χούντα και πολυτεχνείο μας λες τώρα; Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος με τον φασισμό) εκείνοι δεν κάνουν καν τον κόπο να μάθουν ή να ρωτήσουν παραπέρα. Δεν κάνουν τον κόπο να ρωτήσουν τι είναι αυτός ο Τσίγκος. Τόσο βολεμένοι μέσα στα χρέη τους, τα γράμματα, τις πιστωτικές χρεωμένες κάρτες και την δήθεν ερωτική ζωή που δεν θα φέρουν αντίρρηση ούτε όταν τους ζητήσουν να πηδήξουνε τη γυναίκα ή τη κόρη τους. Σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά; Τότε θα σας πω ότι όποιος τολμήσει να παίξει οτιδήποτε, που δεν είναι πληρωμένο από τον μάνατζερ του προϊόντος καλλιτέχνη, στη καλύτερη περίπτωση θα βρεθεί στην οικοδομή με αλβανικό μεροκάματο. (Να λερώνουν τα πανάκριβα μοντελάτα ρούχα τους με τσιμέντα κι από πάνω να δουλεύουν με οικονομικούς μετανάστες; Ποιους δηλαδή; Αυτούς που μέχρι χτες τους λέγανε κλέφτες και δολοφόνους. Τώρα έλα στη οικοδομή να δεις πόσα απίδια βάζει κώλος σου και τι θα το κάνεις το μικρόφωνο.) Δεν σας πείθει αυτό; Τότε να σας πως ότι δεν θα ξαναδουλέψει ποτέ στη ζωή του αν το αφεντικό του κάτσει κα διαδώσει ότι δεν είναι υπάκουος δούλος. Έτσι λοιπόν δεν θα γίνει ποτέ το πνευματικό έργο μου με την δική μου συναίνεση βορά των αιμοσταγών ειδήσεων. Γιατί δεν θέλω, αλλά και γιατί δεν πουλάει κι δεν πληρώνεται. Εκτός και αν γίνω τόσο ενοχλητικός που εφεύρουν πάλι τον κίνδυνο που απειλεί τα παιδιά τους από τους μακρυμάλληδες ναρκομανές, τα φρικιά αναρχικούς που θέλουν να κλέψουν την παρθενιά και τη ψήφο της γυναίκας τους. Αυτό ιδιαίτερα το τελευταίο τους πονάει περισσότερο, την ψήφο εννοώ. Πάντως πέρα από την πλάκα, αν είναι μία αξιόλογη δουλειά έστω κι αν αργήσει θα φανεί κάποτε, θα εκτιμηθεί. Υπάρχει κόσμος που ακούει. Λίγος θα μου πεις. Μα γι αυτό δεν δίνω και τη συνέντευξη αυτή; Είναι αλήθεια ότι δέχτηκα πιέσεις και σε τηλεοπτικές εκπομπές να πάω κυρακατινίστικες και σε ράδιο ροζ και τραγούδια μου σε υποτιθέμενους καλλιτέχνες που ξεπουλάνε τη σκούφια τους τρωγοπίνοντας με τους εκάστοτε λακέδες της εξουσίας να δώσω για να τα βάλουν στους δίσκους τους. (Μέχρι και πεντάλεπτο βιντεοκλίπ μου πρότειναν να κάνουν το ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ) Και το πλήρωσα βέβαια για αυτή μου την άρνηση. Με συγχωρείτε αλλά κύριοι αυτό είναι επιλογή μιας ζωής και δεν είναι δυνατόν να ξεπουλήσω τώρα τα ιδανικά μου. Πώς θα κοιτάξω στα μάτια το τετράχρονο γιο μου αύριο. Τα παιδιά που έρχονται στις συναυλίες. Πως θα πάω στις συναυλίες συμπαράστασης αύριο αν δεν έχω καθαρή τη συνείδησή μου; Ξέρω ότι αυτό τον καιρό περνάω πολύ άσχημα με τα οικονομικά μου και ξέρω πως τώρα θα μπορούσα να έχω δικό μου σπίτι κι όχι να είμαι στο ενοίκιο κι ακόμα ξέρω πως για την χειρουργική επέμβαση που χρειάζεται το παιδί μου θα μου ζητήσουν οι ξεφτίλες φακελάκι αλλά εγώ δεν είμαι αυτός που ονειρεύτηκα έναν πιο δίκιο κόσμο; Με πιέζουν ακόμα και οι φίλοι. Ρε, το κορίτσι μου και δυο δεκάρες στη τσέπη. ’ντε και χωρίς δεκάρες, αρκεί καμιά φορά να μου λέει ότι με αγαπά κι όλα θα πάνε καλά.

10. Τι συγκροτήματα σου αρέσει να ακούς τον τελευταίο καιρό; Σου αρέσει να ανακαλύπτεις νέους καλλιτέχνες που ως πριν αγνοούσες την ύπαρξή τους;

Μου αρέσει ιδιαίτερα να ανακαλύπτω νέους φίλους που δεν ήξερα την ύπαρξή τους και να με βοηθάνε να τους γνωρίσω βαθύτερα γιατί έτσι έχω την ελπίδα πως θα γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου. Τον τελευταίο καιρό αλληλογραφώ κυρίως μέσω internet με διάφορα παιδιά από Αγγλίa, Ολλανδία, Δανία, Κύπρο και μου στέλνουν διάφορα demo. Είναι βέβαια άγνωστα ονόματα και διαφόρων μουσικών ειδών. Είναι φωνές που δεν ζούνε στη δική μας ταλαιπωρημένη γωνιά και δεν ενημερώνονται έστω ούτε όπως εμείς για τα συμβάντα στο κόσμο, ούτε καν ξέρουν τι γίνεται στο διπλανό σπίτι. Κάθε μέρα Αφγανιστάν έχουμε στις εργατικές συνοικίες. Όλο εργατικά ατυχήματα, όλο βιάζονται συνειδήσεις και καταπατούνται δικαιώματα. Αυτά δεν θα τα μάθουνε ποτέ ακόμα και τότε (θεέ μου) που θα τα βομβαρδίζουν. Αλίμονο πάντα υπήρχαν καλοί μουσικοί και τώρα ακόμα περισσότεροι. Καλά τραγούδια πάντα είχαμε και θα έχουμε. Όμως τι να τα κάνεις που σαν μπαλόνια θα ξεφουσκώσουν και τίποτα δεν θα μείνει στη ψυχή σου; Θα τριγυρνά άδεια αυτή σαν ζητιάνα στους δρόμους και δεν θα υπάρχει τίποτα να την στηρίξει. Μετά θα λες ότι φταίει το σύστημα κι η έλλειψη κατανόησης κι άλλες αηδίες ενώ καλά το ξέρεις ότι είναι στο χέρι σου αλλά εσύ δεν λες να ξεκουνήσεις. Παραμένεις πιστός στα νάζια σου σαν τις γκομενίτσες και τους μισογύνηδες γκόμενους. Μετά ξεφουσκώνεις την επαναστατικότητά σου σαν τα μπαλόνια τραγουδάκια που ακούς και καταλήγεις παντρεμένη με ένα γουρούνι χοντροκοιλαρά που σου εξασφαλίζει τα προς το ζειν και ταΐζει την υπέρτατη εσώτερη ανασφάλειά σου. Γουρούνι είσαι, με γουρούνι ταιριάζεις (αν και δεν μου φταίνε σε τίποτα τα έρημα τα ζωάκια). Γιατί μέσα σε μια στείρα μήτρα δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος. «Πως μπορείς και μαστουριάζεις όταν σου περιφράξαν τη καρδιά;». Τι τραγούδια αγάπης να ακούσεις μέσα στα αγκάθινα συρματοπλέγματα μιας ζωής φυλακής; Γι αυτό σου λέω, τα δικά μου τραγούδια είναι πάνω από όλα ερωτικά.

11. Η σχέση σου με το internet ποιά είναι; Σαν συγκρότημα έχετε την ηλεκτρονική σας σελίδα που πάντοτε μάλιστα είναι ανανεωμένη... Τον ηλεκτρονικό μουσικό τύπο τον παρακολουθείς καθόλου;

Η σχέση μου είναι θα έλεγα ότι είναι πλατωνική. Κάνω κλασικές κινήσεις. Παίρνω δηλαδή την αλληλογραφία μου, απαντώ στα πολλά μηνύματα που έχουμε κι είναι ευκαιρία εδώ να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά που επικοινωνούν μαζί μας και τα καλά τους λόγια και τις υποδείξεις τους τις λαμβάνω πάντοτε υπόψη μου. Ναι διαβάζω τον ηλεκτρονικό τύπο για τις συναυλίες κι ότι άλλο μου προκαλεί ενδιαφέρον από την ελληνική κι διεθνή σκηνή. Πάντως δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα μιας κι ο χρόνος είναι περιορισμένος και σίγουρα υπάρχουν πολλά πιο ενδιαφέροντα πράγματα μακριά από την οθόνη ενός άψυχου υπολογιστή. Φαντάσου τη ζωή σαν μια φιλήδονη ερωμένη που ποθεί να της κάνει έρωτα κι εσύ να μαλακίζεσαι με το ποντίκι. Πέραν από αυτά είναι ο Αχιλλέας και ο Αδριανός που έχουν την επιμέλεια της σελίδα μας και σε αυτούς ανήκουν τα εύσημα. Για όσους ενδιαφέρονται να επικινωνίσουν μαζί μας είμαστε στη διεύθυνση tsigos.20m.com και email tsigos@flashmail.com.

12. Και για το τέλος αν σου ζητούσα να σκαλίσεις τη συλλογή σου από δίσκους και να μου προτείνεις έναν από τους αγαπημένους σου, ποιος θα ήταν αυτός κα γιατί;

Είναι στιγμές που θέλω να παραδοθώ στα μπιτ της ηλεκτρονικής μουσικής, όταν κυρίως οδηγάω το σαραβαλάκι μου και άλλες φορές που θέλω να ακούσω τις εκρήξεις των Sabbath, Sex Pistols, Zeppelin, Stones που έχουν επηρεάσει όλο τον κόσμο. Όταν τα πίνω με φιλαράκια και πιάνουμε το κουβεντολόι μου αρέσει να ακούω Τζάζ και Μπλούζ. Με δυσκολεύεις ξέρεις στην ερώτησή σου μια και όλοι οι δίσκοι μου είναι αγορασμένοι με αίμα κι είναι όλοι τους αγαπημένοι από τα παιδικά μου χρόνια. Κάθε «χράτς» στο βινύλιο για μένα είναι μια ιστορία με ένα φλερτ, ένα φιλί, έναν αποχωρισμό, ένα ξενύχτι για τον έρωτα κ.λ.π. Αλλά εδώ που τα λέμε τίποτα δεν είναι πιο ωραίο από μια συμφωνική ορχήστρα από φυσικά όργανα να χαϊδεύουν ηδονικά τα αυτιά σου, ειδικά τα πρωινά μετά από ένα εξαίρετο ξενύχτι με φίλους κι ο έρωτας Διόνυσος να είναι θεός και βασιλιάς μέσα στις παραισθήσεις σου. Τις έχουμε τελικά ανάγκη μέσα στα όνειρά μας; Τόσο αδύναμοι είμαστε εμείς οι σκληροί κι αδίστακτοι ονειροπόλοι; Δεν ξέρω, ας μιλήσει καλύτερα με τα τραγούδια της, για τις απαγορευμένες ουσίες, η Ρόζα Εσκενάζυ και μαζί της όλοι οι Δάσκαλοι ρεμπέτες. Αλήθεια; Όλοι αυτοί στη ψάθα δεν πέθαναν;

 
Loading...