Συνέντευξη στον Κώστα Τζιαννιδάκη

Θα ήθελα να «ξεσκονίσεις» λίγο τα παλιά σου 45άρια και να μου αναφέρεις τα πρώτα σου μουσικά ακούσματα, αυτά που σε έκαναν να αγαπήσεις τη μουσική και να ακολουθήσεις τα μονοπάτια της. Πιστεύεις ότι ο μουσικός πλουραλισμός των sixties και των seventies ( από τα blues και το rock n’ roll μέχρι τη ψυχεδέλεια και το clam rock ) μπορεί να γίνει «πόλος έλξης και για τη σημερινή νεολαία;


Οι πρώτες θύμισες είναι από αρχές της δεκαετίας του ΄70. Θυμάμαι στη φτωχική γειτονιά που μεγάλωσα, σε ένα προσφυγικό νοικιαζόμενο δωμάτιο, σ΄ ένα από τα τρία που νοίκιαζε η Σμυρνιά κυρα Λένη, ότι στο διπλανό έμενε μία όμορφη, αισθησιακή, χαριτωμένη κοπέλα, η Σόφη. Ένα κορίτσι βγαλμένο θαρρείς από τα πάρτι που βλέπουμε στις μαυρόασπρες ελληνικές ταινίες. Εκείνη όπως κι όλη η γειτονιά, που ήταν αλληλέγγυα μέσα στην ανέχεια, όταν η μάνα μου δούλευε διπλοβάρδια σαν καθαρίστρια σε νοσοκομείο με φρόντιζε, έπαιζε μαζί μου, μου μιλούσε για τους εφηβικούς έρωτές της και έβαζε να ακούμε τα τραγούδια από τα ελληνικά συγκροτήματα της εποχής, αλλά και της δεκαετίας του ΄60. Θυμάμαι ότι είχε ένα φορητό πικ-απ με μπόλικα 45άρια και την έλεγαν «μοντέρνα» αν με καταλαβαίνεις. Αυτή είναι η πρώτη επαφή με το βυνίλιο. Τελειώνοντας το δημοτικό μπήκε στη ζωή μου, σαν πατριός μου ο κυρ Μιχάλης, οικοδόμος το επάγγελμα, με ένα ράδιο-πικάπ και 45άρια από Καζαντζίδη, Μπιθικώτση, Μιχαλόπουλο, Ζαγοραίο κλπ΄. (Εγώ μέχρι να γυρίσουν απ΄ τη δουλειά το άνοιγα κρυφά κι έπιανα το σταθμό της αμερικάνικης βάσης του ελληνικού. Το έκανα στα κρυφά γιατί υπήρχε απέχθεια προς τους αμερικάνους, τα ¨αμερικλάνικα¨ τραγούδια κι είχαμε στο τελείωμά της τη χούντα και τους ρουφιάνους της να σπέρνουν και να θερίζουν κι όσοι άκουγαν τέτοια μουσική ήσαν tent boy-δες, ντιντήδες, γιεγιέδες, αποβράσματα, αναρχικοί…κλπ.).

Σε εκείνο το παλιό πικάπ λοιπόν έμαθα να ακούω τους πρώτους δίσκους που έφερνε ο αδερφός μου ο Νίκος. Ήταν μεγαλύτερος από μένα κατά εννέα χρόνια κι είχε γνωστούς και φίλους με πειρατικό ραδιοσταθμό αργότερα. ’κουγε την μια Τομ Jones, την άλλη Κόκοτα και στο καπάκι είχε φέρει κι ένα δίσκο των Τ-REX με τον Μarc Bolan στη φωνή. Εκείνη την περίοδο, της πρώτης εφηβείας μου μαγεύτικα με τραγούδια σαν το get it on. (Κάποια χρόνια μετά, το 1980 (αν θυμάμαι καλά) έμαθα για τον θάνατο του τραγουδιστή κι ήταν σαν να πέθανε ένα παιδί μέσα μου, ένα καλό φιλαράκι. Όλοι πλάθουμε κάτι ιδανικό στο κεφάλι μας για να μπορούμε να ερωτευόμαστε. Πως είπατε όχι όλοι, καλά όπως αγαπάτε. Στο θέμα μας).

Aκουγα διάφορα μουσικά είδη όπως καταλαβαίνεις και δεν καταλάβαινα και πολλά πράγματα. Έγινε η εξέργεση του πολυτεχνείου και τα αντάρτικα έπαιρναν κι έδιναν. Επίσης στη πρώτη γραμμή ο Θεοδωράκης και οι «καλλιτέχναι» της νυχτερινής τότε πίστας. Εμείς αριστερής συμπάθειας εργατοοικογένεια ξεσκονίσαμε φωναχτά πια τα ρεμπέτικα και αγοράζαμε με ψηλά το κεφάλι αριστερές εφημερίδες κι όχι όπως πριν που τις παίρναμε τυλιγμένες με άλλες αστικοφυλλάδες για να περάσουμε μπροστά από το αστυνομικό τμήμα. (Μια φορά ο γερο μπάτσος της γειτονιάς με μπουζούριασε μέσα (ένα παιδάκι εγώ με κοντά παντελονάκια) σαν ανακάλυψε την κρυφαγορά για στείλει μήνυμα στους γέρους μου και από τα πολλά τέτοια του έστειλε κι η γειτονιά ένα σφυροδρέπανο με αίμα να καρφωθεί πάνω στη ξύλινη εξώπορτά του).

Όμως η αποκάλυψη της μουσικής πανδαισίας μέσα μου, η γοητεία του roc’ n roll ήρθε από τον Σπύρο, ένα παλικάρι 4-5 χρόνια μεγαλύτερό μου, ψηλό με μακριά σπαστά καστανά μαλλιά, αθλητικό τύπο με οξυδέρκεια, αίσθηση της σάτιρας, αλτρουιστής και σπλαχνικός με τους φίλους. Μανιώδης συλλέκτης καλής και σπάνιας, για την εποχή, μουσικής σε LP, με ιδιαίτερη λατρεία στο ψυχεδελικό και τεχνορόκ, στο classic (πια) με συγκροτήματα όπως οι Pink Floyd, Emerson,Lake and Palmer, Caravan, Eloy, Doors, Yes αλλά και Stones, Beatles κι όλη την αφρόκρεμα της εποχής. Αγόρασα ένα μικρό φορητό πικάπ με χίλια βάσανα και γκρίνιες από τους δικούς μου κι έναν εξάψαλμο για τους «λιγδιασμένους μαλλιάδες, τους ντιντήδες». Οι πρώτοι δίσκοι μου ήταν (και αυτό το θυμάμαι με συγκίνηση), το atom heart mother των Pink Floyd και το made Japan των deep purple. Τότε, εκείνη την εποχή ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία να προσμένεις με αγωνία την άφιξη ενός album από τα μεγαθήρια της ροκ παγκόσμιας σκηνής κι όταν επιτέλους δίναμε από το υστέρημά μας να το αγοράσουμε, απ΄ το πενιχρό χαρτζιλίκι μας, (μετρούσαμε πόσες τυρόπιτες δεν θα φάμε, πόσα λεωφορεία δεν θα πάρουμε εισιτήριο και θα μας φάνε οι δρόμοι με τα πόδια) τότε καθόμασταν και χαζεύαμε φωτογραφίες, πληροφορίες, στίχους ακούγοντας τη μουσική που αναδυόταν από τους χαραγμένους κύκλους του βινύλιου (μαύροι κύκλοι) στο μονοφωνικό ηλεκτρικό πλατό. Απ΄ αυτά τα LP ξεχώριζαν κάποια τραγούδια τα οποία αγοράζαμε σε 45άρια για τις ανάγκες των πάρτι, εκείνα τα φοβερά πάρτι. Πότε στο ένα σπίτι, πότε στο άλλο (με το γνωστό ρεφενέ), πότε σε κάποιο στέκι και πότε σε κάποια παραλία, μια απ’ αυτές που ΄χουν περιφράξει επιτήδειοι με την ανοχή της μπάσταρδης κρατικοκοινωνικής ανοχής.

Με τράβαγε παρέα του ο Σπύρος, που λέτε, (άλλο που δεν ήθελα) σε κινηματογράφους να δούμε, κατ΄ επανάληψη, ταινίες σαν το Woodstock, το «Φράουλες και Αίμα». Δεν ήταν μόνο αυτό. Δεν αφήσαμε πολιτική εκδήλωση συμπαράστασης που να μην πήγαμε. Για την Κούβα, τους παλαιστίνιους, τα παιδιά που τα σέρνανε σε κατασκευασμένες δίκες για να συκοφαντήσουν και να λασπώσουν το κίνημα, κατά την προσφιλή τους συνήθεια, με όλα τα accessories από κλοπ, δακρυγόνα, αύρες μέχρι τους πρώτους «εορτασμούς» του πολυτεχνείου μέχρι και τους πρώτους νεκρούς μας από την μεταπολιτευτική «δημοκρατική» αστυνομοκρατία με συμπαραστάτες αριστερούς κοινοβολευτικούς (βολευτικούς καλά το έγραψα ,άστο). Υπερασπιστές της παρθενιάς και πολέμιοι του rock σαν αμερικάνικου τρόπου ζωής, οι αυνάνες τώρα το κάνανε γαργάρα, οι μεσαιωνιστές, παλαιολιθικοί κομμουνιστές και το υιοθέτησαν κατά το «όσα δεν φτάνει η αλεπού…» Ο φιλαράκος μου ο Σπυρέτος λοιπόν, ήταν πολιτικά συνειδητοποιημένος κι είχε συνδυάσει τα μουσικά πιστεύω του με τα πολιτικά, κάτι που χάραξε, όργωσε βαθιά κι έσπειρε μέσα στη καρδιά μου, στη ψυχή μου και τον ευχαριστώ γιατί με έκανε να μπορώ να νιώθω, να ακούω τα μηνύματα κάτω από τις επτά νότες και να αναρριχούμαι από στίχους που πάνε τον άνθρωπο πέρα από την επιβίωση, απαιτούν τη ζωή και το όνειρο που εξεγείρετε καθημερινά μέσα στα γιαπιά, τα εργοστάσια, τα πανεπιστήμια, τα σχολειά και στις απλές καθημερινές μας σχέσεις σαν το παιδικό μας έρωτα που αρνείται να μεγαλώσει, να αφομοιωθεί από τις μαλακίες του κωλοκατεστημένου της πουτανιάς, της αρπαχτής, του βολέματος, των χοντροκοιλαράδων ρουφιανόμπατσων, της γλοιώδους εξουσίας.

Στα προεφηβικά μου άκουσα αυτό το clam rock σαν εισαγωγή κι αμέσως μετά ¨έφαγα¨ πολλά δεκάρικα σε juke box, στη Γλυφάδα, για το black night των deep purple, αλλά τώρα δοξάζω το θεό της ροκ που με έκανε να γνωρίσω και να ερωτευτώ τους F. Zappa, Country Joe, Lennon, J.Mayall, L. Ζeppelin, S.Pistols, D.Kennedys, Perl Jam, R.Against the Machine, J.Tull, B.Sabbath, J.Hendrix, Cream, Who, C.C.R., D.Bowie, B.B.King, U2, S.Minds, Rem κ.λ.π. (Είναι σίγουρο ότι θα μείνουν πολλοί στην απ΄ έξω, όπως ο αθάνατος Van Morrison, κι ας με συγχωρήσουν όλοι τους).

To roc’ n roll έχει μια μεγάλη καρδιά, χωρά όλους όσους θέλουν να αφουγκραστούν τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού κι αν εσύ έχεις τον κώλο, τα αρχίδια να έχεις το κεφάλι, τη ζωή σου, τη ψυχή σου έξω από τα σκατά τότε έχει καλώς, αλλιώς είσαι από την απέναντι πλευρά της σελήνης με τις μεγάλες πίστες των «καλλιτεχνών-διασκεδαστών» της πεφωτισμένης τηλεαβάσταχτης πορνογκλαμουριάς, της «έξι μέρες εκπορνεύω τον ιδρώτα μου στη δουλειά και την έβδομη τα ακουμπάω στο νταβατζή μου», «σκατά έχω στο κεφάλι μου κι ανεβαίνω στα τραπέζια να δείχνω το βρακί μου», «τρώω ότι σαβούρα μου σερβίρουν τα reality show και σαν χαζομουνίτσα τρέχω πίσω από σκατόfameistorites κλαψομούνηδες καταλήγοντας στο κρεβάτι κάθε μαλάκα κομπλεξικού με όνειρο ένα αυτοκίνητο» (οι όμορφες Mercedes όμορφα καίγονται) κι «αργότερα να παντρευτώ ένα γουρούνι και να κάνω κι άλλα γουρουνάκια που θα κλαψουρίζουν πως για όλα φταίνε οι εκλογές κι η μόνη αλήθεια είναι να βολευτείς στο δημόσιο και να παντρευτείς ένα φραγκάτο και ας έχεις ξεπουλήσει τη ψυχή σου στο διάολο».

Αν είναι να έρθουν στο ροκ από μόδα να κάτσουν με τις μοδίστρες της κουτσομπολίστικης κοπριάς. Όταν υπάρξει ένα μαζικό κίνημα , αυθόρμητη εξέγερση και οι άνθρωποι απαιτήσουν την ψυχική, την πνευματική τους ανάταση , όταν θα διεκδικήσουν συνειδητά τη ζωή αρνούμενοι την παράνοια, την σκλαβιά της δουπρεπέστατης επιβίωσης τότε θα αισθανθούν την ανάγκη μιας μουσικής υπόκρουσης για το όνειρο που γίνεται πραγματικότητα, εκεί μέσα στα καθημερινά οδοφράγματα, στην καθημερινή σύγκρουση. Κι αυτή η μουσική δεν ξέρω πως θα λέγεται στο μέλλον, αλλά στον δικό μας αγώνα λέγεται «ταΐστε τους πεινασμένους», «σταματήστε τους πολέμους», «αφήστε τα παιδιά ελεύθερα να ζήσουν να δημιουργήσουν». Εμείς την είπαμε ροκ και για μένα όλα είναι roc’ n’ roll και η χιπ χοπ και η ραπ και η μέταλ κ.λ.π. γιατί τίποτα δεν έχουμε να μοιράσουμε μεταξύ μας, αντίθετα μας συνεπαίρνει η δύναμη για αντίσταση ενάντια στην εξαθλίωση, την βιολογικοπνευματική εξόντωση, την υπεράσπιση με αγώνες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κι αν υπάρχει οξυγόνο για τον διπλανό μου, υπάρχει και για μένα.

Ιt’ s only roc’ n roll but I Like it… Kαι να μη κοιμόσαστε ήσυχοι, οι καθώς πρέπει, γιατί δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού το ροκ και η εκδίκηση του Μαγιακόφσκι για όσους δεν έχουν φυλαγμένα μέσα τους παιδικά όνειρα παραμένει απειλητική ψυχανεμίζοντας το τσεκούρι της πάνω από τα κεφάλια σας…


Κάποιους τραγουδιστές, λόγω του εξαιρετικού στιχουργικού τους ταλέντου, τους έχουν αποκαλέσει «ποιητές» της Rock. Θα ήθελες να ξεχωρίσεις κάποιους που οι στίχοι τους σε συγκινούν ακόμα;


Μεγάλη κουβέντα να τη λες αυτή. Ζούμε σε μια φαύλη εποχή, φλύαρη, βουτηγμένη στην τηλεοπτική αλαζονεία του σαβουρογάμη αρπαχτικού που θέλει να λέγεται τηλεοπτικός αστέρας και να σκυλεύει πάνω στα πτώματα των ανέραστων εραστών της τηλε κανίβαλης αυταπάτης. Όλοι οι νεκρόφιλοι εισβάλουν στο σπίτι μας καταδίδοντας τα πιο κρυφά όνειρά μας, πετώντας στο στόμα του σαρκοβόρου τέρατος κάθε ίχνος ανθρώπινης ευαισθησίας στο όνομα της θεαματικότητας. Μας δολοφονούν πριν από μας για μας για να έχουν υλικό να δείχνουν στα αιματοβαμμένα δελτία ειδήσεων. Η εποχή των ανύπαρκτων ποιητών.

Όσο γι αυτό που ρωτάς για μένα οι ρεμπέτες είναι ροκ ποιητές, ο Καββαδίας, ο Λουντέμης, ο Καζαντζάκης, Καρυωτάκης, ο ’σημος, ο Σιδηρόπουλος, ο Πανούσης, Μπωντλαίρ, Γκαίτε, Dylan, o Morrison, o παππούς Όμηρος, Σαίξπηρ, Ρεμπώ.

Ακόμα ποιητής είναι ένας άνθρωπος που δίνεται με αυταπάρνηση στην αγάπη, ένας που δουλεύει πάνω στη σκαλωσιά παντός καιρού, στα χωράφια, μια μάνα που μεγαλώνει τα παιδιά της καταδικασμένη από τη γαμημένη κουτσομπόλα κοινωνία, όποιος ουρλιάζει από οργασμό, όποιος ρουφά τους χυμούς της ζωής κάθε στιγμή, τα δεκάδες παιδιά που στήνουν αφιλοκερδώς κι από το υστερημά τους τις συναυλίες των ΜΑΥΡΩΝ ΚΥΚΛΩΝ, όλοι οι επαναστάτες που εμπνέουν τους τροβαδούρους, ο Τσε κε βάρα, ο ’ρης Βελουχιώτης, η Μπέλλου, ο Τσιτσάνης , ο Βαμβακάρης, ο Κέρουακ, ο φίλος μου ο Σπύρος που έκανε λεφτά στο αμέρικα και με έχει χεσμένο…….

Υπήρξαν στιγμές στη ζωή σου που θέλησες να τις αποτυπώσεις με τη μορφή ενός αυτοβιογραφικού τραγουδιού;

Όλα τα τραγούδια μου είναι αυτοβιογραφικά, μια κι αρέσκομαι να καταθέτω τι εμπειρίες μου, τα βιώματά μου σε μια προσπάθεια να μοιραστώ την εσώτερη παιδική μοναξιά μου, ακόμα κι αν χρησιμοποιώ λέξεις που παραπέμπουν σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας ή έτσι τουλάχιστον νομίζουν μερικοί. Όμως οι αστρομπατσονόμοι από τα Σπάσε το Μπλόκο είναι δίπλα μας και καραδοκούν, το είδαμε με τον βραζιλιάνο στο Λονδίνο το είδαμε στο Παρίσι με τους μετανάστες στο Παρίσι και το ζούμε στο πετσί μας στο τόπο που ζούμε εκτός και κάποιοι άλλοι ζούνε σε εξωγήινους τόπους με σκλήρυνση κατά πλάκας στο μυαλό, ελεφαντίαση στη καρδιά και η ψυχή τους είναι πουλημένη από γεννησιμιού τους στα κόμματα της άρχουσας τάξης, είναι τα γνωστά κομματόσκυλα.

Το Ξανθό Στο Μαυροκόκκινο είναι μια αληθινή ιστορία που μου συνέβη μάλιστα δυο φορές, σε δυο διαφορετικές εκδηλώσεις. Το Ρέκβιεμ όταν είδα ένα φίλο μου κρεμασμένο από το ταβάνι. Οι αναφορές σε καταχρήσεις, που ποτέ δεν έκρυψα ότι υπήρξα εραστής τους, υπερβαίνοντας τα εσκαμμένα, τα όρια ή προσπαθώντας να μάθω που διάολο είναι τα σύνορα της αλήθεια, της δικής μου ή μη αντέχοντας τη μοναξιά, αναζητώντας απεγνωσμένα την αγάπη ενώ εκείνη μου δινόταν απλόχερα δίπλα μου.

Το Μουσικό Νερό για μια φίλη που ήξερα ότι θα την χάσω το πρωί και ξαγρύπνησα κοιτώντας της, παραφυλώντας μη και την τρομάξουν κακά όνειρα, προσπαθώντας να ξορκίσω το κακό, να της αλλάξω γνώμη τη τελευταία στιγμή κλεισμένος μέσα σε ένα γυάλινο κλουβί όσο και να ικέτευα δεν μπορούσε να με ακούσει και κουρασμένη έφυγε κι εγώ ποτέ δεν της είπα όσα είχα να της πω. Τίποτα ιδιαίτερο δηλαδή, όλοι τα ζούνε κάθε μέρα αυτά…

Ο Παλιάτσος αναφέρεται στο δεύτερο εγώ που καθρεπτίζεται στα μάτια του γυάλινου ψεύτικού κόσμου και διαλύεται κάθε στιγμή όταν τα ιδανικά απαιτούν ζωή και το όνειρο μετά από πάλεμα παίρνει σάρκα και οστά.

Πληγωμένοι δράκοι μιλά για όλα τα χαμένα παιδικά μας όνειρα ( προσφιλές θέμα μου γιατί αντλώ δύναμη από κείνα τα χρόνια, νιώθω ακόμα παιδί και ξαναζώ μέσα απ΄ τα όνειρα και τη δύναμη του παιδιού μου).

Ο Καβαλάρης του ουρανού μιλά γα το τι έκαναν τα αμερικανάκια στους ινδιάνους κι εγώ μέσα μου έτσι νιώθω κι από παιδί με τους ινδιάνους ήμουνα και σαν καταγωγή ποντιακή έχω έναν πολεμιστή μέσα μου.

Το Τango Βατράχων για τα χρόνια που περνούν πάνω από μια γυναίκα, την ίδια τη ζωή, τη μάννα φύση κι όλο φοβάται πως κάποια μέρα δεν θα την θέλει μήτε ο εραστής μήτε κι ο νταβατζής.

H Αρζεντίνα είναι πραγματική ιστορία που έζησα όταν πήγα και δούλεψα σαν ναυτικός το 1978 κι ήμουν μόλις 16 χρονών.

Τα ποιήματα τα ερμηνεύεις ανάλογα με τις δικές σου ανάγκες κι εμπειρίες κι αυτό είναι η αλήθεια κι αν εσύ είσαι άδειος δεν σου λένε τίποτα εκείνα τα γραμματάκια με τους τόνους δίχως εικονίτσες.


Εκτός απ΄ τη μουσική έχεις ασχοληθεί και με άλλες μορφές τέχνης όπως η ποίηση και η λογοτεχνία. Θεωρείς ότι τα μεγάλα αριστουργήματα απ΄ το παρελθόν παραμένουν και σήμερα επίκαιρα;


Ναι αναφέρονται στο βιογραφικό μου πέντε απόπειρες συγγραφής και λέω απόπειρες γιατί εγώ δεν κατατάσσω τον εαυτό μου σαν συγγραφέα, πόσο μάλλον ποιητή, διότι ποίηση είναι να εννοείς πολλά με λίγα λόγια κι εγώ νομίζοντας πως δεν με καταλαβαίνουν (;) έχω ροπή προς τον πλεονασμό.

Τα μεγάλα αριστουργήματα και βέβαια παραμένουν κι αλίμονο αν οι μεγάλοι αρχαίοι μας συγγραφείς, φάροι, οδηγοί στον σκοταδισμό δεν λειτουργούσαν ακόμη. Δεν έχω το ψώνιο της βιβλιοφαγίας ή της πάνσοφης δασκαλίστικής κατήχησης κανενός. Αναφέρω κάποια κλασικά αναγνώσματα κι όποιος θέλει ειλικρινά θα σκάψει με τα νύχια του να βρει τις απαντήσεις μέσα του. Δεν υπάρχουν έτοιμες λύσεις και σωτήρες. Η αλήθεια είμαστε εμείς, είναι μέσα μας. Δεν γεννηθήκαμε τυχαία. Η ανάγνωση και γενικότερα η τέχνη με βοήθά στην αναζήτηση να γίνω καλλίτερος άνθρωπος, κι ακόμα προσπαθώ κι ίσως αυτό είναι που με σώζει από την καθημερινή τρέλα..

Στους Ε. Ζολά, Ντοστογιέφσκι, Ουγκώ, Χεμινγουέη κι άλλους η μεγάλη τους μαγκιά είναι ότι είναι πάντα επίκαιροι και θα είναι όσο θα υπάρχουν ανήσυχα μυαλά που θα θέλουν να ανοίξουν το μυαλό τους και να πάνε λίγο την ανθρωπότητα πέρα από τους φτηνούς κι ανέραστους γαλαξιακούς ορίζοντες της καθημερινής δουλικότητάς μας, πέρα από το σύστημα καταναγκαστικής εκπαιδευτικοαποχαύνωσης, αποβλάκωσης, της τυχάρπαστης σκλαβοπαιδείας του κώλου που διακρίνει τα σχολεία σωφρονιστικά εκπαιδευτήρια του μεγάλου πλανητάρχη αδελφού. Υπάρχουν ελάχιστοι εκπαιδευτικοί, πνευματικοί άνθρωποι που είναι προσωπικότητες και μόνο μια προσωπικότητα μπορεί να δημιουργήσει μια άλλη προσωπικότητα. Στο χέρι σου είναι αν θέλεις να είσαι πρόβατο και να απεργείς ζητώντας καλύτερες συνθήκες σφαγής ή να είσαι λύκος λεύτερος και να ορίζει τη ζωή σου. Έχεις χρέος μόνος σου να βγεις από το λάκκο σου, όσο βαθύς και να ναι κι αυτό θα σε βοηθήσει η τέχνη, θα γίνει εφόδιο, το πιο δυνατό όπλο να μη σε κοροϊδεύει κανείς. Η τέχνη είναι πάντα η ίδια η ζωή, βυζαίνοντας τη θεωρία της οπλίζεσαι για ένα μακρύ περιπετειώδες ταξίδι γεμάτο δράση. Μπορούν να μας τα πάρουν όλα, αυτό που έχουμε μέσα μας σαν πιστεύω, το δικό μας όνειρο, ποτέ. Επίκαιρο όσο ποτέ σε ΄σους δεν θέλουν να πεθάνουν γεννημένοι δούλοι. Πόσο μάλλον η λογοτεχνία. Ο Λόγος είναι η αρχή...


«Η μεγάλη, τέλεια αγάπη» είναι ο τίτλος του τελευταίου σου βιβλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Και αναρωτιέμαι. Η «μεγάλη, τέλεια αγάπη» που όλοι αναζητούν είναι τελικά ένα «άπιαστο όνειρο» στη σφαίρα της ουτοπίας ή μία ψυχική και συναισθηματική ολοκλήρωση πέρα απ΄ τα δεσμά του αποπροσανατολισμού και της ιδιοτέλειας;


Ξέρεις γράφοντας το βιβλίο συζητούσα με διάφορους για το θέμα κι όλοι με κοιτούσαν περίεργα. Τους έλεγα για την αγάπη και εννοούσαν το sex!!!Στους περισσότερους μάταια το εξηγούσα. Γι αυτούς είμαι ο ρομαντικός κι ονειροπόλος. Τώρα όλοι λέει βάφονται, ντύνονται, δανείζονται, τρώνε, γαμάνε αφού συμβουλευτούν τη τηλεόραση. Σου λέει ¨θες να γαμηθούμε;¨ πες τη μέρα, τι ώρα μπορείς να δω αν δεν έχω κανένα meting ή κανένα παράλληλο τζογοραντεβού κι αν εσύ έχεις καλύτερη κούρσα, ή σπίτι να το καπαρώσουμε, να δώσουμε τα χέρια, να υπογράψουμε το συμβόλαιο και να βρεθούμε στον τόπο του εγκλήματος για να πηδηχτούμε. Κανονική εμπορική συναλλαγή. Τι τα θέλεις τώρα τα αισθήματα; Μη μιλάς άλλο για αγάπη, είναι παντού στα τραγούδια των σκυλάδικων, στον λουλουδοπόλεμο, στη κοκαΐνη, στους μπράβους, στους μόδιστρους και τα σκυλάκια τους. Έχεις δει όργιο σε πάρτι με τα κινητά στο χέρι να φτάνουν ομαδικά σε οργασμό ανταλλάσσοντας μηνύματα αγάπης, sms, mms; Χάνεις, κι εκτός των άλλων δεν χρειάζονται μέτρα αντισύλληψης, δεν γεμίζεις μικρόβια, δεν καταναλώνεις σάλιο να γνωρίσεις τον εραστή σου, να τον φιλήσεις κι αν δεν σου αρέσει (ντύνεσαι) κλείνεις τη συσκευή κι ας τον άλλον να κάνει αναπάντητές (να αυνανίζεται) φεύγεις!!!!!!!!!!

Όλα πουλιούνται κι αγοράζονται είναι η φιλοσοφία της εποχής κι αν δεν έχεις euro ή dollars πούλα τα παιδιά σου, τα νεφρά σου, το κορμί σου, τη γυναίκα σου, τη συνείδησή σου, τη ρουφιανιά σου, τα αισθήματα που σε ξεχωρίζουν από τα κτήνη.

Ένα στα γρήγορα και δεν είναι σουβλάκι, δεν έχει ευχαρίστηση, απόλαυση. Ένας βιασμός κατ΄ εξακολούθηση και παραφύση. Περάσαμε από το ¨κορμί μου θα το πουλήσω ακριβά¨ σε ¨πάρτε τώρα που γυρίζει¨ ¨πηδήχτε το κεφάλι μου για να νομίζει πως είναι χρήσιμο¨. Κουβέντα γι αυτό. Είναι κοινωνική συναναστροφή για να μας κάνουν παρέα οι άλλοι. Σπέρνουν κουτσούβελα (δικιά τους ορολογία) και γάμους για να τα εγκαταλείψουν στην αγκαλιά του κράτους νταβατζή και της κοινωνίας της πουτάνας. Μια ζωή τι θα πούνε οι άλλοι.

Το βιβλίο το ξεκίνησα με σκοπό να γράψω παραμύθια για παιδιά και κατέληξα να κάνω παραμύθια με βασιλόπουλα και βασιλοπούλες για μεγάλα παιδιά που τα έχουν πιο πολύ ανάγκη σε ένα κόσμο τόσο πεζό κι ανέραστο. Τα χάρηκα αφάνταστα. Μια φίλη είπε ότι είναι αυτοβιογραφικό κι ίσως να μην έχει άδικο. Η αγάπη είναι παρούσα σαν οξυγόνο μέσα μας γύρω μας, στα απλά πράγματα, στους φίλους μας, στις σχέσεις μας, σε κάθε ανάγκη για βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και πρέπει να είσαι έτοιμος να θυσιάσεις ότι πιο ιδανικό και υλιστικό σε κρατά δέσμιο στο χρυσό κλουβί σου για να μπορέσεις να νιώσεις την αύρα της να σου χαϊδεύει τη ραχοκοκαλιά της καρδιά σου. Πρέπει να ταπεινωθείς, να ξεβρακωθείς από συναισθήματα του κώλου και προαιώνιες προκαταλήψεις.

Πρέπει να αισθανθείς την ανάγκη (μαγική λέξη), χωρίς τον υπέρτατο εγωισμό σου, για να την δεχτείς σαν τη πιο λαμπρή σου αόρατη φορεσιά.

Η πανανθρώπινη αγάπη – συνείδηση απαιτεί να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να τον προσφέρεις σε κοινή θυσία χωρίς να προσμένεις ανταλλάγματα. Κανένας δεν νοιάζεται μέσα στις μεγαλουπόλεις αν κάποιος φωνάξει βοήθεια ή αν βιάζεται ένα παιδάκι στο διπλανό μπαλκόνι, ή μια γυναίκα ξυλοκοπείται. Κανείς δεν νοιάζεται αν στα πάρκα οι σύριγγες είναι αξιοθέατο, αν ξεπαγιάζουν ανήλικοι στα παγκάκια των πάρκων και τους βρίσκουν ανάσκελα μελανιασμένους το πρωί. Κανείς δεν νοιάζεται για τους άστεγους, τους εξαθλιωμένους. Κανείς δεν νοιάζεται που τα παιδιά δεν έχουν που να παίξουν να αποθέσουν τα παιχνίδια τους τα όνειρά τους γιατί τα έχουν όλα τσιμεντοποίηση, τα έχουν περιφράξει κι έχουν γίνει παιδότοποι ιδιωτικοί και γήπεδα που πληρώνεις αδρά για να παίξεις. ΑΝ ΕΊΝΑΙ ΔΥΝΑΤΌΝ. Κανείς δεν μιλά γιατί δεν το είπε η τηλεόραση, γι αυτό.

Κανείς δεν αντιδρά κι όλοι περιμένουν σαν μελλοθάνατοι τις εκλογές για να έρθουν οι άλλοι μουχλοπολιτικάντηδες να υποσχεθούν ψήγματα ζωής σε ζόμπι ανθρώπινα που το μόνο τους όνειρο είναι να αγοράσουν καλλίτερο αμάξι από του γείτονα και ας τους πηδήξουν πατόκορφα οι βρικόλακες τράπεζες το αίμα κι αυτουνού και των παιδιών του. Μετανάστες όλοι για ένα καλλίτερο όνειρο γαμάμε τους δύστυχους οικονομικούς μετανάστες από ξένες χώρες ουρλιάζοντας μεσούρανα πως δεν είμαστε ρατσιστές κι ύστερα τους κρεμάμε στη πλατεία γιατί φοβόμαστε ότι μας μοιάζουν. Η αλήθεια είναι η αγάπη και δεν μπορούμε να την κόβουμε κατά τα μέτρα μας, τα συμφέροντά μας όπως μερικοί τον χριστιανισμό, το κομμουνισμό, τον αναρχισμό κλπ. Γιατί να ξέρεις την Αγάπη αν δεν την σέβεσαι καλλίτερα να την φοβάσαι……


Τελειώνοντας ας γυρίσουμε και πάλι στη μουσική. Οι «Μαύροι Κύκλοι» μετά από 5 LP και πολλές πετυχημένες «ζωντανές» εμφανίσεις κατάφεραν και έχουν ένα πιστό και φανατικό κοινό. Τι μπορούμε να περιμένουμε στο μέλλον;


Φέτος το μουσικό σχήμα, το λεγόμενο Γιώργος Τσίγκος και οι μαύροι κύκλοι έκλεισε 15 χρόνια ζωής. Ταξιδέψαμε σε όλη σχεδόν τη Ελλάδα, κάτω από δύσκολες συνθήκες, πολλές φορές, κοιμηθήκαμε σε παγκάκια, δεν μας έδωσαν ούτε τα ναύλα μας να γυρίσουμε πίσω αλλά είμαστε γεμάτοι κι ευτυχείς που κάναμε αυτά τα ταξίδια συναντώντας φίλους κι όχι φανατικούς οπαδούς. Ανταλλάξαμε ιδέες, ήπιαμε κρασί κι όνειρα πλάι-πλάι με πρόσχημα κάποια τραγούδια και με κοινή μουσική – ιδεολογική πορεία. Ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί ήμασταν από τους τυχερούς κι εγώ νιώθω γεμάτος από συναισθήματα κι εμπειρίες.

Χώροι που υπήρχαν για συναυλίες δεν υπάρχουν πια. Στα λιγοστά εναπομείναντα δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι σαν μη εμπορεύσιμοι. Ελάχιστα ραδιόφωνα υπάρχουν που μπορούν να παίξουν και να αναγγείλουν μια συναυλία αφιλοκερδώς, άνευ ανταλλάγματος. Τα περισσότερα συγκαταλέγονται στη μεγάλη μαφία των τηλερτζιανονταβατζηδομέσων μαζικής αποχαύνωσης, με τους γνωστούς δημοσιογραφίσκους με τα κροκοδείλια δάκρια που κόπτονται μόνο αν πεθάνει το σκυλάκι της εθνικής σταρ κυρα κατίνας. Αυτοί ζητούν γη και ύδωρ (τα γνωστά 090, τα ακριβοπληρωμένα φιλάνθρωπα δήθεν sms και την δήθεν υποστήριξη της ροκ κουλτούρας με συμμετοχές λογοκριμένων τηλεφωνημάτων από υπερεπαναστάτες δημόσιο-υπαλληλίσκους που βολεύτηκαν με την καρέκλα τους χάρη στο κομματικό τους γλείψιμο και το βρίσκουν πολύ sic να αυνανίζονται πιστεύοντας ότι είναι ροκ επειδή βάζουν στον ίδιο ράδιοφoνικόσκατοσακκουλό τους (το κουνουπίδι που έχουν για μυαλό) τον σφακιανάκη και τους κολοσσούς του rhythm and blues, της jazz, του punk και της ραπ των γκέτο και της αμφισβήτησης . Αν δεν μπορείς να ακούσεις συνάμα με το σόλο της κιθάρας την κραυγή αγωνίας αυτού του κόσμου που πεθαίνει από μοναξιά, από περιβαλλοντολογική καταστροφή, από πολέμους, πείνα, από στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων τότε είσαι ένας απέραντος βόθρος. Τον κώλο μας δεν τον χαλαλίζουμε για το μουνί τους. Α ς κάτσουν στις σκουριασμένες κονσέρβες των ¨σκύλων¨ που εκτρέφουν.

Έχουμε σχεδόν έτοιμο ένα ολοκαίνουργιο δίσκο κι όλοι οι φίλοι μας περιμένουν, μας κολακεύει αυτό, με αγωνία να το δούνε και με τα εξώφυλλά του και με μια αξιοπρεπή παραγωγή. Ποιος θα χρηματοδοτήσει ένα τέτοιο έργο; Όλοι ξέρουμε πως η κυκλοφορία ενός δίσκου είναι ένα ακριβό χόμπι αν δεν θες βέβαια τη βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Η μόνη μας βοήθεια είναι όλα αυτά τα παιδιά που έρχονται στις συναυλίες μας, οι οποίοι μας υποστηρίζουν τόσα χρόνια κι αν αυτοί το θέλουν πραγματικά θα υπάρξει μια ακόμα δισκογραφική παρουσία. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει να γίνουν ομάδες παιδιών σε κάθε πόλη, όπως και πρώτα, να αναλάβουν με δικιά τους πρωτοβουλία έξοδα, οργάνωση ώστε να γίνουν συναυλίες και με άλλα συγκροτήματα και να ξαναπάρει φωτιά το ροκ στην Ελλάδα, να κυκλοφορήσουν ξανά καλές δημιουργίες. Βέβαια τότε θα ξανάρθουν τα κοράκια οι δισκογραφικές εταιρίες και θα πλασάρουν τα συγκροτήματα άλλοθι του κατεστημένου, τα συγκροτήματα τύπου «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια» και το ροκ θα είναι πάλι φρου-φρού κι αρώματα, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε και μπουζούκια και κλαρίνα heavy metal τουρκογύφτικο. Κι εγώ ελπίζω, μα την αλήθεια, να είναι στα πράγματα η πιο ξύπνια και επαναστατική γενιά των τελευταίων ετών και να τους πετάξει όλα τα οικόσημα της μαλακογκλαμουριάς της ξεφτιλισμένης στη μάπα… Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και δεν έχουμε παρά να περιμένουμε να τη δούμε στο μέλλον!


Y.Γ. (Tent-boy-δες, ντιντήδες, γιεγιέδες, αποβράσματα, αναρχικοί συλλαμβάνονται μπροστά στο φακό της κάμερας κάθε χρόνο, τέτοια μέρα και τους βλέπουμε στα διασωθέντα οπτικοακουστικά ντοκουμέντα εκείνης της εποχής , να μας θυμίζουν πως οι «καθώς πρέπει φιλήσυχοι» πολίτες λούφαζαν στο τάφο τους ακούγοντας τους υποτιθέμενους λαϊκούς αοιδούς, τους γραβατoμένους, κουστουμαρισμένους σαν ασφαλίτες παίρνοντας τον υπνάκο του δικαίου κάτω από την ασπίδα της επτάχρονης εθνικοχριστιανικής δικτακτορικής-κρατικής ciamerican πρόνοιας. Γαμώτο μου τι μέρα κι αυτή να την εξαργυρώνουν όλοι αυτοί που έχουν καθίσει πάνω στο σβέρκο μας και τα αιτήματα της εξέγερσης να παραμένουν ανεξίτηλα κι ανεκπλήρωτα;

 
Loading...