Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ

Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ

Το 1994 κυκλοφόρησε μια συλλογή απο συγκροτήματα με το γενικό τίτλο "Το Μαγικό Βοτάνι" και οι ΜΑΥΡΟΙ ΚΥΚΛΟΙ συμμετείχαν με το τραγούδι ΠΑΛΙΑΤΣΟΣ. Είχαν όμως έρθει ήδη στη παρέα μας στο μπάσο ο Γιάννης, στη δεύτερη κιθάρα ο Ανδρέας και στα τύμπανα ο Δημήτρης. Την επόμενη χρονιά, το 1995 κυκλοφορήσαμε το δίσκο "Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ" και η μόνη αλλαγή στη σύνθεση ήταν ότι στα τύμπανα ήρθε ο Δημήτρης Κ. Εκείνη τη εποχή υπήρξε η λεγόμενη "άνθηση" του ελληνόφωνου ροκ και οι απαιτήσεις απο τον εαυτό μας ήταν αυξημένες αν θέλαμε να συνεχίσουμε για να παλαίψουμε για τις ιδέες μας και να επιβιώσουμε μέσα στο όνειρό μας.

Συζητήσαμε με τα παιδιά της εταιρείας και είδαμε ότι μπορούν να υποστηρίξουν οικονομικά το δίσκο καθώς ήταν ανάγκη μας μια δημιουργία αξιώσεων στη παραγωγή. Νιώσαμε από τις κουβέντες και μεταξύ μας ότι τα τραγούδια είχαν και πάλι την αυθόρμητη δύναμη που πήγαζε από τη καρδιά μας και θα μπορούσαμε να μιλήσουμε σε όλα αυτά τα νέα παιδιά που πλαισίωναν τη μεγάλη ανεξάρτητη φωνή της μουσικής μας. Εμάς αλλά κι όλων των συγκροτημάτων που δημιουργούσαν με ανάγκη συνείδησης ενάντια στη πολιτική αποβλάκωσης και αποπροσανατολισμού των νέων ανθρώπων. Το ροκ δεν ήταν τσιχλόφουσκα εκτόνωσης κι αν τώρα το έσπρωχναν οι έμποροι των μέσων μαζικής ενημέρωσης και οι δημοσιογραφίσκοι με τα κροκοδείλια δάκρια ήταν μόνο και μόνο γιατί σαν αλεπούδες που είναι όσα δεν φτάνουν τα κάνουν κρεμαστάρια διαπλάθωντας τις ευαίσθητες ψυχές χιλιάδων νέων ανθρώπων που διψάγαν τώρα πιότερο για αυτή τη μουσική κάτω απο το βιολί της "μόδας".

Στο ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ ΔΡΑΚΟΙ γίνεται αναφορά στα εύθραυστα αισθήματα, τις χάρτινες φιλίες, τα χάρτινα όνειρα που σαν εφιάλτες απειλούν τη ψυχή και ζητούν γη και δώρα αν δεν έχεις το σθένος να βγεις απο το τάφο σου. Στο ΘΕΛΩ μιλήσαμε για τις εκπομπές της τηλεόρασης που εμπορεύονται τη δυστυχία εξαθλιωμένων ανθρώπων προσφέροντας τον εθισμό βρώπικων ονείρων. Στο ΤΡΥΠΑΣ ΤΗ ΣΙΩΠΗ έρχεται μια ερωτική σχέση που γυρίζει σε άρρωστους δρόμους κρατώντας μαχαίρι και θερίζει αγάπες που δεν μπορούν να αγαπήσουν πρώτα τον εαυτό τους. ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ καλούμε όλους τους παλιούς και νέους φίλους μας να συμπορευτούν μαζί γιατί είναι μακρύ και δύσκολο καθώς οι παγίδες απο δολοφόνους ονείρων και μάγισσες που πουλούν αγάπες φυλακές παραμονεύουν όσους η μοναξιά τους παγώνει. Η πενταλογία της ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ ξεκινά με τη γέννηση ενός ανθρώπου που έρχεται γυμνός στο κόσμο απο γονείς μετανάστες, πρόσφυγες και η ρατσιστική κοινωνία από μωρό, από το σχολείο τον εθίζει να κυνηγά ορίζοντες με καρφωμένες σύριγγες στο αίμα του, εκεί που κοιλούν τα παιδικά ονειρά του. Ιδανικά βδέλες από μοντέλα και νταβατζήδες που υπόσχονται μια γιάπικη ζωή σπρώχνοντας στη πορνεία κάθε πόθο νέων ανθρώπων. Τα αστυνομικά δελτία διαλαλούν τη πραμάτεια τους κι εμείς οι καλύτεροι αγοραστές μέσα στη νεκρική ανασφαλειά μας. Νεοάνθρωποι κατασκευάζονται ατο βωμό της παγκοσμιοποίησης με τις επιταγές του πλανητάρχη. Ανθρωποειδή βγαλμένα από το ίδιο καλούπι με άδειες ψυχές στρατεύονται άβουλα κάτω από τις διαταγές του μεγάλου αδελφού. Κι οι λίγοι που θα θελήσουν να ξυπνήσουν οδηγούνται στη τρέλλα της μοναξιάς. Κλείνονται μέσα τους κι ακούνε κραυγές, ουρλιαχτά απο αδικοχαμένους φίλους, όνειρα, νιώθοντας το θάνατο νάρχεται σαν μακάβριο τραίνο. Ομως στο τέλος έρχεται η ελπίδα μέσα απο το τραγούδι ΧΑΟΤΙΚΗ ΠΟΛΗ. Εδώ γεννιέται μια νέα γενιά που παίρνει τη ζωή στα χέρια της. Βγαίνει στους δρόμους χορεύοντας, καταγγέλοντας, καταστρέφοντας το παλιό γερασμένο σάπιο κόσμο. Κι αυτό το κάνει αντιπαραθέτοντας την αλήθεια ενάντια στις σιδερόφραχτες στρατιές των νεοναζιστών. Ξύπνα άνθρωπε μας λένε, είμαστε εδώ και θα πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας. Τώρα μπορούμε να πολεμήσουμε τη ΚΛΕΙΣΤΟΦΟΒΙΑ. Ένα κέλυφος από αυγό φιδιού που μας εκλεισαν μέσα τα ηθικά πρέπει της κοινωνίας, ο ίδιος μας ο εαυτός, φοβούμενος τον έρωτα και την αγάπη. Την αληθινή αγάπη που μπορείς να γευτείς πίνοντας το ΜΟΥΣΙΚΟ ΝΕΡΟ της ζωής που εσύ κατακτάς κι όχι μιας ψεύτικης που σου χαρίζουν.

Κι όλα αυτά το 1995. Τότε μου λέγανε διάφοροι καλοθελητές τι τα γράφεις αυτά, ποιός νοιάζεται, ο κόσμος θέλει όμορφα λόγια να του χαιδεύουν τα αυτιά σαν σειρήνες κι ας τους κομματιάζουν οι σειρήνες των μπατσικών τις καρδιές. Όλα εχουν ισοπεδωθεί στίς ανθρώπινες αξίες κι έχουν πάρει τη θέση τους οι ρουφιάνοι, τα χρηματιστήρια, οι ματωμένοι επαγγελματίες πολιτικοί. Ανίκανοι φαντάζουμε να αντισταθούμε βολεμένοι στη ζεστασιά του εφήμερου, μέσα στο φόβο μας, στη μιζέρια μας. Μίζεροι άνθρωποι, μίζερα όνειρα. (Ακόμα ελπίζω ότι θα έρθει μια νέα γενιά που θα πάρει εκδίκηση όσο κι αν αυτό σας φαντάζει υπερβολικά ρομαντικό κι αφελές. Άλλωστε αν δεν ήμουν ποιά ανάγκη να δημιουργώ;)

Nιώθοντας για άλλη μια φορά μόνος μετά κι απο έντονες διαφωνίες με κάποιους από τους τότε συνεργάτες μου αποφάσισα να τα παρατήσω. Εκεί επάνω ήρθε η πρόταση από... Αλλά αυτό είναι μιά άλλη ιστορία.

 
Loading...