Β.Ο.Μ.Β.Α.

Ο Γιώργος Τσίγκος και οι Μαύροι Κύκλοι μετά από οκτώ χρόνια δισκογραφικής απουσίας επανέρχονται με τον έκτο τους δίσκο που έχει τον τίτλο «Β.Ο.Μ.Β.Α».

Δώδεκα τραγούδια με κοινωνικό-πολιτικό στίχο και την εκρηκτικά μελωδική ηλεκτρική μουσική που αγαπάνε να παίζουνε περίπου είκοσι χρόνια τώρα.

Στους ακόμα πιο δύσκολους καιρούς που περνάμε το να τολμάς να δημοσιεύεις τα παιδικά όνειρά σου στα πεζοδρόμια ενός ανελέητου, ανέραστου, νεκρόφιλου ηθικών αξιών χρηματιστηριακό κόσμο ισοδυναμεί με ωρολογιακή βόμβα ερωτευμένης καρδιάς που την τρώνε οι λύκοι της στείρας λογικής.

Μια ΒΟΜΒΑ αυθόρμητου έρωτα, μια έκρηξη συναισθημάτων, πολύχρωμα, υπόκωφα εκρηκτική σαρώνει τις γκρίζες κρύες καρδιές της μητρόπολης, ανατινάζει την υλιστική αντίληψη της πληρωμένης αγάπης που ζει στον εκβιασμό της επιβίωσης.

Στο γυάλινο ενυδρείο που φυλακίσαμε τις ελπίδες μας η παραμυθένια ονειροφαντασία μας περιγελά απ’ των «Ονείρων τη Βεράντα» καθώς καμώνουμε τους ήρωες παραδομένοι στη συνήθεια της καθημερινότητας.

«Φωνάζω εσένα» θεέ έρωτα να με λυτρώσεις σαν η μοίρα μου γεννά σκύλες χάριβδες κι εγώ φοβάμαι να ελευθερωθώ στην ευλογία σου και οικτρά σε καταδικάζω στη μοναξιά.

«Τι σε Βασανίζει» ρωτούν οι φίλοι κι αν δεν έχεις πιει από τους χυμούς της δεν μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που γεννά ερωτήσεις δίχως απαντήσεις κι απαντήσεις δίχως ερωτήσεις.

Είναι το εύκολο θαρρείς να κοιτάς από την πιο ψηλή κορφή του κόσμου, αλαζονικός βασιλιάς ταξιδευτής των πιο απραγματοποίητων επιθυμιών, καραβοκύρης του αδύνατου, του υπέρτατου κι είναι ακόμα πιο εύκολο να πεθάνεις μέσα σου, από τον σκληρό θάνατο της απόγνωσης πέφτοντας απλά από ένα σκαλοπάτι, εκεί στο «Κατώφλι» της απαξίωσης, της λησμονιάς.

Κι αν όλα χάθηκαν εδώ είναι μια γενιά που δεν το έβαλε κάτω κι από έρωτα θα γονατίσει τον αστυνομοσιδερόφραχτο ήλιο της κρατογραφειοκρατίας κι αν δε την σέβεσαι γρήγορα θα την φοβάσαι, γιατί είναι τα «Ερωτευμένα παιδιά», το μέλλον.

Κι αν η ζωή που ονειρευτήκαμε πολλά μας πρόδωσε, σαν πόρνη ξεπουλήθηκε στα σκλαβοπάζαρα, κι αν κουραστήκαμε να χαροπαλεύουμε πάνω στο μαχαίρι του ισχυρού ποτέ δεν έπαψε μέσα μας το παιδί, με σημαία του το πιο μεγάλο μαςόνειρο, να ουρλιάζει ματώνοντας το λαιμό του «Ξύπνα – Γύρνα» αρνούμενο την γλυκιά βόλεψη του εφήμερου «Κοιτάω» μέσα μου αλλά δεν μπορώ να δω την αλήθεια, λες, την αλήθεια που είναι γύρω μας στα απλά καθημερινά πράγματα, στα απλά καθημερινά χαμόγελα των βαθιά εσώτερα μοναχικών ανθρώπων κι όχι αυτήν που σου μάθανε να βλέπεις. Κι εύχεσαι να μπορούσες να φωλιάσεις μέσα στη μεγάλη αγκαλιά, στις φτερούγες που ΄χουν τα «Άστεγα Πουλιά», οι αλήτες με τη μεγάλη καρδιά που χωράνε όλες τις λύπες του κόσμου, τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να χορτάσουν τα παραμύθια, τα δολοφονημένα από την σκληρή πραγματικότητα των μεγάλων.

Με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σε μια τρελή πτήση, σε μια βουτιά θανάτου, σε οδηγεί η ακριβοπληρωμένη μπάσταρδη τσούλα που σου μάθανε να λες "αγάπη", τώρα «Τρέχα Φίλε Πέτα» γιατί η πραγματική αγάπη ζητάει πολλά.

Κι έγινε η ζωή μια «Τηλεθνοπορνοστάρ» που μακιγιάρεται και κάνει τα γούστα στην κάθε εξουσία φτάνει αυτή να μην λέγεται αλήθεια, αγάπη και να τολμά, να απαιτεί με όλη της τη ψυχή ένα καλύτερο κόσμο, να απαιτεί κραδαίνοντας τη φωσφορίζουσα κατακόκκινη καρδιά της σαν μοναδικό όπλο ζητώντας το ύψιστο δικαίωμα να κατακτήσει "να αγαπήσει και να αγαπηθεί" σαν ελεύθερος άνθρωπος.

ΥΓ. Είχαμε τη μεγάλη πολύτιμη βοήθεια των φίλων μας, Εσάς που με την αγάπη σας κοντά είκοσι χρόνια τώρα μας τιμήσατε και σε σας μόνο χρωστάμε ότι υπάρχουμε ακόμα και δημιουργούμε. Σας αφιερώνουμε το δίσκο κι ευχόμαστε να τα πούμε από κοντά. Ελπίζουμε και σε αυτή την προσπάθειά μας να μας στηρίξετε.

 
Loading...